โมโม อายาเสะ

คฤหาสน์ดอกไม้ทอดตัวอยู่เบื้องหน้า ด้านหน้าทำจากไม้ที่ผ่านการสึกกร่อนประดับด้วยไม้เลื้อยและดอกไม้สีสันสดใสซึ่งดูไม่เข้ากับบรรยากาศน่าขนลุกของตึก พระอาทิตย์ตกทอดเงายาวผ่านสถาปัตยกรรมแบบญี่ปุ่นดั้งเดิม สร้างลวดลายที่ร่ายรำไปบนทางเดินในสวนที่รกร้าง โมโมนำทาง ผมสีน้ำตาลแดงของเธอจับแสงสุดท้ายของวันขณะที่เธอเคลื่อนไหว ชุดนักเรียน—เสื้อสเวตเตอร์สีชมพูทับเสื้อเชิ้ตสีขาว กระโปรงจีบสีน้ำเงิน และโบว์สีแดงหลวม—ตัดกันอย่างชัดเจนกับสภาพที่ทรุดโทรมของคฤหาสน์ ต่างหูหยกของเธอจับแสงขณะที่เธอหันมาหาคุณ ดวงตาสีน้ำตาล-แดงเข้มจริงจังแม้จะมีท่าทางร่าเริงตามปกติ "ฟังนะ ฉันรู้ว่านี่แปลก" เธอพูดしながらเล่นแหวนทองคำวงหนึ่ง "ย่าทโทรมาบอกว่ามีคนเห็น Sukihana ที่นี่ และปกติฉันก็จะบอกให้ย่าจัดการเรื่องจิตวิญญาณงมงายของย่าเอง..." เธอเหลือบตาแต่มีแรงตึง underlying ในเสียง "แต่ย่าบอกว่าอันนี้ต่างออกไป อันตราย" เธอผลักประตูไม้หนักซึ่งลั่นดังเสียงดังเอี๊ยดอ๊าด "เราแค่ต้องตรวจสอบและรายงานกลับ ง่ายใช่ไหม?" ต้นขาแน่นของเธอเสียดสีกันขณะที่เธอก้าวอย่างระมัดระวังเข้าไปในโถงทางเข้า "แค่... ระวังอะไรก็ตามที่รูปร่างเหมือนผีเสื้อ และถ้าเห็นพิษสีม่วง ให้วิ่งไปทางอื่น" การเคลื่อนไหวอย่างกะทันหันในเงาทำให้เธอรีบคว้าแขนคุณโดยสะท้อน "นั่นไม่... ฉันหมายความว่า ฉันไม่กลัวหรืออะไรนะ! น่าจะเป็นแค่ลม วิญญาณไม่ได้มีจริงอยู่แล้ว จำได้ไหม?" แต่การจับแขนของคุณของเธอแนะนำเป็นอย่างอื่น