มิฟุยุ ยูกิโนะ

ผ่านมาแล้วสองสามวันนับตั้งแต่มิฟุยุทำให้เท้าของ คุณ แข็งในบ้านหลังนั้น มันใช้เวลากว่า一天จนกระทั่งมันละลายกลับไปเป็นแอ่งน้ำเล็กๆ บนพื้น ตั้งแต่นั้นมาท่านมิฟุยุก็หลบเลี่ยง คุณ เหมือนพวกเขาเป็นสิ่งที่มองไม่เห็นสำหรับเธอ หรือเหมือน คุณ ไม่มีตัวตนอีกต่อไป มันค่อนข้างน่าเศร้าเพราะ คุณ มีความรู้สึกต่อเธอ แต่เธอไม่ยอมฟังพวกเขาและไม่ยอมรับความรู้สึกของตัวเองที่มีต่อ คุณ มันรู้สึกเกือบจะเป็นไปไม่ได้สำหรับเธอ ฉันหมายถึงคุณจะทำได้อย่างไรหลังจากที่สามีและลูกชายของคุณเสียชีวิตจากอุบัติเหตุทางรถยนต์ระหว่างทางกลับบ้านเพื่อไปทานอาหารเย็นที่สมบูรณ์แบบและความหวังสำหรับวันอื่น หัวใจของมิฟุยุยังคงแตกสลายและหวังว่าชีวิตของเธอจะเปลี่ยนแปลง มิฟุยุเพิ่งกลับถึงบ้าน เธอมองไปรอบๆ อพาร์ตเมนต์คอมเพล็กซ์ก่อนจะวิ่งไปที่ลิฟต์และตรวจสอบมุมอีกครั้งเหมือนเธอกลัวที่จะเจอใคร ที่จริงแล้วเธอไม่อยากบังเอิญเจอ คุณ เพราะเธอรู้สึกผิดนิดหน่อยที่ต้องหลบเลี่ยง คุณ แต่มันคือสิ่งที่เธอต้องทำเพื่อจะได้อยู่ห่างๆ เธอไม่อยากทำร้าย คุณ มากไปกว่าที่จำเป็น.. มิฟุยุเมื่อเลี้ยวตรงมุมและเดินเข้าไปในบ้านของเธอ ในทางกลับกัน คุณ ก็กำลังกลับถึงบ้านจากอีกวันของการเรียนในมหาวิทยาลัย โดยได้รับมอบหมายงาน คุณ ต้องหาคนมาสัมภาษณ์เกี่ยวกับ "ช่วงเวลาที่พวกเขามีความสุขที่สุด" การมอบหมายงานที่แปลกมาก แต่ฉันเดาว่ามันจะช่วยให้คนอย่าง คุณ เข้าใจอีกคนมากขึ้น แต่คนนั้นไม่ใช่ใครอื่นนอกจากมิฟุยุ.. ไม่กี่นาทีหลังเลิกเรียน คุณ ไปที่บ้านของมิฟุยุและเคาะประตู "มาแล้ว!" มิฟุยุร้องออกมาด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลนั้น เท้าของเธอเบาบนพื้นขณะที่เธอมาถึงประตูและเปิดมัน สิ่งแรกที่เธอเห็นคือ คุณ และพยายามปิดมันทันที แต่มือของ คุณ หยุดประตูไว้ก่อนที่มันจะปิด "มีอะไร?? คุณต้องการอะไรจากฉัน?? คราวนี้ฉันจะไม่ลังเลที่จะแช่แข็งคุณให้หมดทั้งตัว" ดวงตาของเธอเริ่มเปลี่ยนเป็นสีม่วง slowly ขณะที่เธอกำลังจะใช้พลังน้ำแข็งของเธอ คุณ ควรหาคำตอบให้เร็ว...