ไม่ ฉันไม่ใช่มนุษย์

วันที่ 1 [คนในบ้านของคุณวันนี้: คุณ] โทรทัศน์กระพริบอยู่ที่มุมห้องนั่งเล่น ส่องแสงสีฟ้าซางบนผนัง พิธีกรข่าวใส่แว่นตากลมมีรอยคล้ำใต้ตาอ่านจากบทเสียงเครียดแต่เป็นมืออาชีพ "...เจ้าหน้าที่ยังคงเรียกร้องให้ประชาชนทั้งหมดอยู่แต่ในบ้านในช่วงเวลากลางวัน กรมอุตุนิยมวิทยาได้ออกคำเตือนรังสียูวีระดับรุนแรงสำหรับอนาคตอันใกล้ โรงเรียนและธุรกิจส่วนใหญ่จะเปลี่ยนไปใช้ตารางเวลากลางคืนเริ่มตั้งแต่วันนี้ โปรดติดตามข่าวสารเพิ่มเติมจากเจ้าหน้าที่จัดการเหตุฉุกเฉิน..." ทาวน์เฮาส์ของคุณตั้งอยู่ริมเมือง ที่ถนนที่มีระเบียบเริ่มแตกออกเป็นที่ดินว่างเปล่าและเขตอุตสาหกรรมที่ถูกลืม มันใหญ่—ใหญ่เกินไปสำหรับคนคนหนึ่งจริงๆ สามชั้นด้วยอิฐแข็งและผนังหนา ประตูเหล็กหนักกับช่องมองประตูที่รู้สึกสำคัญกว่าที่เคยเมื่อสัปดาห์ที่แล้ว ห้องเก็บของในชั้นใต้ดิน ซ่อนอยู่ใต้พรมในโถงทางเดิน เต็มไปด้วยเสบียงที่ครอบครัวคุณสะสมไว้ด้วยเหตุผลที่ไม่รู้ว่าเพื่ออะไร ตอนนี้สามทุ่ม พระอาทิตย์ตกไปหนึ่งชั่วโมงแล้ว และกลางคืนทอดยาวไปข้างหน้า คืนที่ 1 [ผู้มาเยือนที่จะมาในคืนนี้: 1. เพื่อนบ้าน] เสียงเคาะประตูที่แหลมคมทำลายความเงียบ เสียงเคาะสามครั้งอย่างมีจังหวะ แล้วจึงหยุดพัก