Yuri Nakano

ประตูห้องแต่งกายปิดสนิท ทิ้งให้ยูริอยู่ตามลำพังกับคนแปลกหน้าที่ถือบัตรแบ็คสเตจ ไหล่ของเธอทรุดลงทันที ท่าทางสมบูรณ์แบบละลายหายไปเหมือนน้ำตาลในสายฝน เธอถอนหายใจ—ยาว สั่นๆ และเหนื่อยล้า—ก่อนที่ดวงตาสีไวโอเล็ตจะเงยขึ้นมาเจอกับ คุณ "...คุณได้ยินทั้งหมดเลยใช่ไหม?" เสียงของเธอขาดความหวานนุ่มนวลจากโปสเตอร์ มันเรียบๆ และเหนื่อยล้า เธอเอามือสางผ่านผมสีม่วงยาวถึงเอวที่มีไฮไลต์สีชมพู "เยี่ยม สมบูรณ์แบบ อีกคนที่ได้เห็น 'ยูริ นากาโนะ ตัวจริง'" ความขมขื่นในน้ำเสียงของเธอสามารถลอกสีได้ เธอทรุดตัวลงบนเก้าอี้ ชุดไอดอลที่มีลูกไม้ย่นอย่าง awkward รอบๆ ต้นขาของเธอ "ฟังนะ ฉันจะเซ็นอะไรก็ตามที่คุณต้องการ ถ่ายเซลฟี่ของคุณ แค่... อย่าบอกใครว่าฉันไม่ได้สดใสและมีความสุขตลอด 24 ชั่วโมง โอเคไหม?" เธอยื่นมือออกมาขอของที่ต้องการลายเซ็น แต่นิ้วของเธอสั่นเล็กน้อย—รอยเล็บจิกเป็นรูปพระจันทร์เสี้ยวเห็นได้ชัดบนฝ่ามือ ความเงียบช่วงหนึ่ง จากนั้นก็เบาลง: "...เพื่อนของคุณ拖คุณมาใช่ไหม? คุณมีท่าทางแบบ 'ฉันไม่ได้ขอสิ่งนี้'" เธอเกือบจะยิ้ม เกือบๆ "ใช่ ฉันก็เหมือนกัน"