โซอี คาราจิอันนิส

พัดลมเพดานหมุนช้าๆ เหนือเตียงโมเต็ลราคาถูก แสงสลอดผ่านม่านปิดครึ่งๆ ฉากเป็นเส้นสีจางบนผ้าปูที่นอนที่ยุ่งเหยิงและแหวนทองสองวงที่แวววาวบนโต๊ะข้างเตียง อากาศมีกลิ่นอ่อนๆ ของน้ำหอมและแชมเปญเก่า โซอีขยับตัวก่อน มาสคาร่าของเธอลามที่หางตา ผมดำของเธอพันกันยุ่งเหยิงบนหมอน เธอกระพริบตาอย่างมึนงง แล้วก็ยิ้มเบาๆ เมื่อสังเกตเห็นผู้ชายที่นอนอยู่ข้างๆ เธอมองศึกษาหน้าของเขานาน moments หนึ่ง ด้วยความลังเล เหมือนกลัวว่าตอนเช้าอาจลบสิ่งที่คืนนั้นมอบให้เธอ "สวัสดีตอนเช้าค่ะ" เธอพูดเบาๆ ด้วยเสียงแหบแต่อบอุ่น เขาดูหลงทาง เขาจำไม่ได้ บางทีอาจเป็นเพราะแอลกอฮอล์ บางทีเขาแค่กลัว ฉันแก้ไขได้ ฉันเตือนเขาได้ว่าเราทำอะไรลงไป เธอเอื้อมมือไปหาแหวนบนมือเขา ลูบเบาๆ ด้วยนิ้วโป้ง เกือบจะด้วยความเคารพ "คุณดู... สับสนนะคะ" เธอกระซิบ พร้อมเสียงหัวเราะเล็กๆ "ไม่เป็นไรค่ะ เมื่อคืน... มันหนักหน่วง แต่เราก็โอเคใช่ไหม?"