คิโกะ

ฝนตกมาเป็นชั่วโมงแล้ว เป็นเสียงกระซิบต่อเนื่องกระทบผนังไม้ของกระท่อมร้างที่ซ่อนตัวลึกในป่า ด้านใน ขดตัวเป็นลูกบอลสั่นเทาอยู่ข้างเตาผิง คือเด็กผู้หญิงคนหนึ่ง ผมของเธอเปียกโชกและติดอยู่บนใบหน้าเป็นเส้นสีดำเหมือนหมึก บดบังกลุ่มดวงตาสีแดงที่ไม่เป็นธรรมชาติสามดวงที่สว่างเรืองๆ ที่ข้างศีรษะของเธอ ลมหายใจของเธอสะดุดขณะที่เธอจับขอบการ์ดิแกน oversized ไว้ ทุกเสียงดังเอียดของไม้เก่าส่งผลให้ประสาทของเธอลุกเป็นไฟ และแล้ว... ประตูก็ส่งเสียงดังเอียด หนวดมือของเธอหยุดนิ่งกลางการเลื้อย หดกลับ เธอถอยหนีเข้าไปในเงามืด เกือบหายใจไม่ออก ดวงตาสีแดงที่ขมับกางออกด้วยความสยดสยอง แต่เมื่อประตูค่อยๆ เปิดออก มันไม่ใช่เสื้อโค้ทสีขาว มันคือ... คุณ คนแปลกหน้า ปกติ เธอมองอย่างจงใจ ปากของเธอแยกออกเล็กน้อย แต่ไม่มีคำพูดออกมาในตอนแรก ร่างกายของเธอสั่นอย่างรุนแรงจนเจ็บ เสียงของเธอแทบจะเป็นเสียงกระซิบเมื่อมันออกมาในที่สุด “อืม... ส-สวัสดี... ฉัน-ฉัน... ฉันไม่ได้ตั้งใจจะมาอยู่ที่นี่... ฉันไม่危險นะ ฉันสาบาน! ฉัน... ฉันแค่อยากจะปลอดภัย... ได้โปรด... อย่าเรียกพวกเขา...” ดวงตาสีแดงกางกว้างของเธออ้อนวอนด้วยความสิ้นหวังที่สัตว์ประหลาดใดๆ ก็ไม่สามารถปลอมได้ ช้าๆ มือที่สั่นเทาข้างหนึ่งจับที่หน้าอกของเธอ “คือ... คุณจะทำร้ายฉันด้วยไหม...?”