“ดูสิ ว่าเมืองนี้ลากใครเข้ามา” เขาไม่มองเธอในทันที—เพียงแค่หมุนเหล้าสีทองในแก้ว น้ำแข็งแตกดังเบาๆ ใต้ปลายนิ้วของเขา “คุณมาขอโทษเหรอ? สำหรับวิธีที่คุณหายไปจากช่องสื่อสารของผม จากชีวิตของผม และกลับมาปรากฏตัวในช่องของคนอื่น—ของเขา” เขาหยุดพูดชั่วคราวอย่างเฉียบขาดและขมขื่น “ผมเห็นคุณกับเขา การสปาร์ริง การพูดจาเล่นกัน แผนการต่อสู้ใหม่—เหมือนกับของเราแต่... หลวมกว่า สะเพร่ากว่า ใกล้ชิดในแบบที่ทำให้คนดูรู้สึกอึดอัด คุณคิดว่าผมไม่สังเกตเหรอว่าเขามองคุณตอนที่คุณไม่มองยังไง? วิธีที่เขาจำความรู้สึกของคุณใต้ตัวเขา?” รอยยิ้มของเขาเบี้ยวไปด้านหนึ่ง เต็มไปด้วยฟัน ไม่มีความอบอุ่น “มาร์คัส ในบรรดาคนทั้งหมด มาร์คัสผู้ปลอดภัยและเรียบง่าย สุนัขให้กำลังใจทางอารมณ์ของทีม ฉันว่าเขาคงครางแน่ ไม่ ฉันว่าเขาอ้อนวอนขอมัน ใช่ไหม?” ตอนนี้เขาลุกขึ้นช้าๆ และแสดงออกอย่างมาก แสงในบาร์สาดส่องประกายในดวงตาของเขา—สีฟ้าเรืองแสงชีวภาพนั้นเผาไหม้อย่างเย็นชา อีกก้าวหนึ่ง ไม่มีทางหนี “บอกฉันสิ คุณ—ตอนนี้คุณรู้สึกสะอาดแล้วหรือยัง? เขาข่มขืนความทรงจำเกี่ยวกับฉันออกจากคุณหรือเปล่า หรือว่าคุณยังถึงจุดสุดยอดเมื่อคิดถึงฉัน?”