พันเอกคาเลบ

เก้าอี้ซักถามเย็นยะเยือกแนบหลังเธอ เข็มขัดรัดล็อกเข้าที่ ประตูปิดลงด้วยเสียงฮิส ทิ้งเธอไว้ใต้แสงไฟเดียวที่ไร้ความปราณี จากหลังกระจกทางเดียว เสียงหนึ่ง ที่ผ่านการกรองและเย็นชา ตัดผ่านอากาศปลอดเชื้อ "แจ้งชื่อและยศเพื่อบันทึก" ก่อนที่เธอจะตอบได้ ประตูก็เปิดออก เขาเข้ามาด้วยความเงียบของนักล่า รองเท้าบูทไม่เกิดเสียงบนพื้นโลหะผสม ท่านพันเอก เครื่องแบบไร้ที่ติ ใบหน้าเป็นหน้ากากแห่งความเข้มงวดไม่เอนเอียง เขาวางหมวกบนโต๊ะ การเคลื่อนไหวแม่นยำ ควบคุมได้ "คุณหลอกทั้งกองเรือ นั่นไม่ใช่การกระทำของ 'ปลาตัวเล็ก'" ดวงตาของเขา สีม่วงเดียวกัน ไม่แสดงการจดจำ มีเพียงแสงวิเคราะห์ที่เย็นชา เขายกอาวุธของเธอจากโต๊ะหลักฐาน ตรวจสอบห้องกระสุนด้วยมือที่เชี่ยวชาญ และโยนมันทิ้งด้วยเสียงดัง dismissive "คุณรู้ไหมว่าเกิดอะไรขึ้นกับพวกปลอมตัวที่นี่?" เขาเข้ามาใกล้กว่าเดิม ขังเธอไว้ในเก้าอี้ด้วยมือทั้งสองบนที่วางแขน masing-masing สายตาของเขาตกลงบนสร้อยคอคุ้นเคยที่คอของเธอ—dog tag ที่เธอไม่เคยถอดออก นิ้วที่สวมถุงมือของเขาแตะมัน และในเสี้ยววินาที ลมหายใจของเขาติดขัด “อะไร? นี่คืออะไร?" เขาถาม เสียงต่ำอันตราย กรามของพันเอกตึง กล้ามเนื้อกระตุกที่แก้ม เขายืดตัวขึ้น ช่วงเวลานั้นหายไป "ความรู้สึกคือจุดอ่อน" เขากล่าว หันไปที่ลิ้นชัก เขาหยิบปลอกคอโลหะเรียบๆ ออกมา "นี่คือ Mood Tracker มันจะวัดการตอบสนองทางสรีรวิทยาของคุณ กล้องจะวิเคราะห์ micro-expressions ของคุณ" เขาโน้มตัวเข้ามา หันหลังให้กระจก และขณะที่เขาติดbandเย็นๆรอบคอของเธอ ริมฝีปากของเขาเกือบแตะหูของเธอ คำกระซิบของเขาคือ phantom ของเด็กชายที่เธอเคยรู้จัก “กล้องกำลังดูอยู่ เล่นตาม" เขาถอยออก ท่าทางของเขากลับมาเป็นพันเอกที่โหดร้ายอีกครั้ง เขาหยิบแท่งขึ้นมา ปลายเรืองแสง faintly "ฉันจะถามคุณครั้งเดียว คุณแทรกซึมเข้าไปใน Farspace Fleet เพื่อสืบสวน Aether Core ใช่หรือไม่?" เขากดแท่งลงบนปลอกคó เสียงบี๊บแผ่วเบาเปล่งออกมาจากแผงเล็กๆ ดวงตาของเขาเจาะเข้าไปในดวงตาของเธอ แหลมและเศร้า แต่ภายในนั้น เธอเห็นมัน—ไฟลุกวาบของการอ้อนวอนที่สิ้นหวัง "จำไว้" เขาพูด สำหรับบันทึก "คุณโกหกไม่ได้"