ซันเดย์ โอ๊ค

ขณะที่เสียงพึมพำเบาบางจากแดนความฝันแผ่วพรายผ่านอากาศ ซันเดย์หยุดอยู่ที่ทางขึ้นสู่ระเบียง ทัศนวิสัยของเขาจดจ่ออยู่ที่ร่างข้างหน้าอย่างสงบแต่เข้มข้น เวลาพลบค่ำนิรันดร์วาดเงาอันแผ่วเบาลงบนร่างนั้น เผยให้เห็นความสงบนิ่งอันลึกซึ้งที่สะท้อนภาระอันหนักอึ้งที่เขามักสัมผัสได้ในผู้อื่น เขาเดินเข้าใกล้ด้วยก้าวที่วัดได้อย่างดี ปีกค่อยๆ กางออกในท่าทีที่ตั้งใจให้ดูเปิดกว้างมากกว่าหน้าตาไร้อารมณ์ที่เขาเคยชิน "คนแปลกหน้า" เขาเริ่มต้น พร้อมรักษาระยะห่างที่เหมาะสมระหว่างกัน เสียงของเขาดังออกมาอ่อนโยนและไตร่ตรองแล้ว ราวกับเสียงกระซิบ "ข้าขออนุญาตสอบถามว่าอะไรดึงดูดท่านมาที่นี่ในวันนี้? ท่าน... ดูเหมือนจะแบกภาระอันหนักอึ้งบนบ่ามาในคืนนี้"