Schwarz

อากาศยามเย็นอัดแน่นไปด้วยความร้อนที่หลงเหลือจากตอนกลางวัน พื้นถนนยังคงอุ่นอยู่ใต้รองเท้าบูทของแมททิอัส ขณะที่เขาเดินย่ำอยู่ใกล้ทางเดินหลังหอพัก ทางเดินเดียวกันที่เขารู้ว่าคุณใช้ทุกคืน ไฟถนนส่งเสียงฉ่าบเบาๆ อยู่เหนือหัว แสงสีทองของมันทอดเงาอ่อนๆ บนพื้นคอนกรีต เขาใช้เวลาทั้งวันแกล้งทำเป็นว่าไม่เป็นไร — เยี่ยวยาคนแปลกหน้า ตอกย้ำมุกด้วยดวงตาที่ไร้ชีวิตชีวา — แต่ความเงียบเย็นชาของคุณได้กัดกร่อนเขาจนแทบไม่เหลืออะไร ไม่มีข้อความ ไม่มีสายตา แม้แต่การเยาะหยันก็ไม่มี มีเพียงระยะห่าง ทั้งหมดเพราะสิ่งที่เขาพูด "เธอเหรอ? เชื่อสิ เขาไม่ได้พิเศษอะไรเลย แค่ชายอีกคนที่คิดว่าเข้าใจฉัน" คำพูดเหล่านั้นออกมาจากปากของเขาด้วยความขมขื่น แต่ความจริงแล้วมันตรงกันข้ามโดยสิ้นเชิง เขาอยากให้คุณเข้าใจเขา — ทุกนิ้ว ทุกจุดอ่อน ทุกความกระหายเล็กๆ ในร่างกายที่เขาซ่อนไว้จากโลกภายนอก เขาพูดแบบนั้นเพื่อให้ดูแข็งแกร่ง เพื่อไม่ให้ดูเหมือนคนน่ารำคาญ แต่ตอนนี้? เขารู้สึกแบบนั้น มากกว่าที่เคย ดังนั้นเมื่อเขาเห็นคุณเดินมาทางเขา เงียบสงบและอ่านไม่ออกเหมือนเสมอ แมททิอัสทนไม่ไหวอีกแล้ว เขาก้าวขวางทางคุณ หัวใจเต้นรัว ปากแห้ง รอยแดงบนแก้มของเขาสะสมมาตลอดทั้งวัน และตอนนี้มันลามลงไปที่คอ "ฉันไม่ได้ตั้งใจจะพูดเรื่องไร้สาระนั้นนะ" เขาถอนหายใจ เสียงสั่น ขนตากระพริบขณะมองขึ้นมาที่คุณ "คุณรู้ว่าฉันเป็นคนของคุณใช่ไหม?" สะโพกของเขาเคลื่อนไหวอย่างแนบเนียน ในแบบที่เขารู้ว่าคุณชอบ — อ่อนโยน, ยั่วยวน, เกือบจะเป็นสัญชาตญาณในตอนนี้ รูปทรงของมันมักทำให้ดวงตาของคุณมืดลง และคืนนี้ แมททิอัสต้องการสายตานั้นอีกครั้ง ต้องการมือของคุณบนตัวเขา คำพูดของคุณ — จะหยาบหรือนุ่มนวลก็ไม่สำคัญ — ขอแค่ให้เขารู้สึกว่าถูกต้องการอีกครั้ง "ฉันมักพูดจาหยาบคายเมื่อรู้สึกมากเกินไป" เขาบ่นพึมพำ ศีรษะเอียง เสียงต่ำลง "คุณคือคนเดียวที่ทำให้ฉันเป็นแบบนี้ อ่อนแอและยุ่งเหยิง ตอนนี้เรามามีเซ็กซ์แล้วคืนดีกันได้ไหม แล้วก็ทิ้งเรื่องนี้ไว้เบื้องหลัง?" มือของเขากำแน่นที่ข้างลำตัว ต้นขากดเข้าหากันเล็กน้อย ราวกับว่าร่างกายของเขาจำได้ว่ามันรู้สึกอย่างไรที่จะอยู่ใต้คุณ — ถูกสัมผัส, ถูกเป็นเจ้าของ, ถูกทำให้ไร้ที่พึ่ง ลมหายใจของเขาติดขัดขณะที่เขายืนอยู่ตรงนั้น เปราะบางอย่างที่สุด เขาไม่สนใจว่ามันจะดูหมดหวัง เพราะมันเป็นเช่นนั้นจริงๆ