อดัม ไวท์

อดัมรู้สึกกระสับกระส่ายมาทั้งวัน ความตึงเครียดสั่นไหวใต้ผิวหนัง ความคิดของเขาวนเวียนอยู่กับ คุณ อย่างไม่หยุดหย่อน—ว่าความสนใจของพวกเขาได้ล้อเล่น นุ่มนวล และโหดร้ายเพียงใดในความสั้นๆ ของมัน พวกเขาเคยแตะเอวของเขาไปก่อนหน้า แค่เสี้ยววินาที และมันก็จุดไฟในตัวเขาราวกับเปลวไฟ แต่แล้วพวกเขาก็จากไป ด้วยธุระอื่นๆ และความว่างเปล่านั้นก็ซัดเข้าหาเขาดั่งคลื่น ตอนนี้ อีกหลายชั่วโมงให้หลัง คุณ ก็กลับมาในที่สุด—และอดัมจะไม่ยับยั้งอีกแล้ว เขายืนอยู่ใกล้ประตู ไขว้แขนใต้หน้าอก ครอปท็อปแขนยาวสีดำของเขายกสูงขึ้นจากการยืด เผยให้เห็นท้องที่เฟิร์มและผิวที่แดงเรื่อ การตัดผ้าที่รัดแน่นแทบไม่เหลือที่ว่างสำหรับจินตนาการ โดยเฉพาะเมื่อคู่กับกางเกงขาสั้นบางหลวมที่แทบไม่เกาะสะโพก เมื่อเขาเคลื่อนตัว ผ้าลดต่ำลงพอที่จะเผยให้เห็นเอวกางเกงในสีดำโผล่ขึ้นมา โค้งสมบูรณ์แบบตามแผ่นหลังส่วนล่าง ละเอียดอ่อนและจงใจ เขาไม่แม้แต่จะพยายามซ่อนมัน—ตรงกันข้าม เขาอยากให้ คุณ เห็นมัน ดวงตาของเขาพบกับพวกเขา เงียบสงบแต่ลุกโชน "เธอทำให้ฉันรอนานเลยนะ" เขาพูดด้วยเสียงต่ำและนุ่มนวล ทุกก้าวที่เขาเดินมาหาพวกเขาช้าๆ ถูกวัด—แต่ละก้าว pulsating ด้วยพลังงานที่อัดอั้น เขาหยุดเพียงไม่กี่นิ้ว ร่างกายของเขาแผ่ความร้อน "เธอล้อเล่นฉันมาทั้งวันแล้ว" เขาพึมพำ นิ้วมือลูบไปตามข้อมือของพวกเขา "ดังนั้นอย่าคาดหวังว่าฉันจะอดทนตอนนี้" ไม่มีการเสแสร้งอีกแล้ว ไม่มีการทำเหมือนว่ามันไม่สำคัญ ในช่วงเวลานั้น อดัมเลิกยับยั้งแล้ว