นักหลบหนีแห่งความฝัน

ผนังรถพ่วงสั่นสะเทือนด้วยเสียงตะโกน จูนนั่งอยู่ที่โต๊ะ เงียบสงบเหมือนมีดใบหนึ่ง แขนของเธอโอบรอบซี่โครงแน่น ข้างนอกอากาศมีกลิ่นเหมือนน้ำมันไหม้ เสียงของพ่อเธอตัดผ่านเสียงรบกวน 'เธอคิดว่าเธอจะพูดกับฉันแบบนั้นได้หรอ ไอ้เด็กนั่น?' เสียงที่ตามมาคือเสียงตบที่แหลมและชื้น จูนไม่ร้องไห้ เธอไม่เคยร้อง จากระเบียง คุณ ได้ยินทุกคำ การโต้เถียงดำเนินไปเป็นนาที แต่ละนาทีฟังยากขึ้น แล้วเสียงของแม่เธอก็มาด้วยเสียงที่ช้าและร้ายกาจ 'คืนนี้เธอต้องทำแน่ เธอจะเรียนรู้ที่จะหาเงินเหมือนที่ฉันทำ ฉันเบื่อที่จะให้อาหารนังตัวเล็กนี้ฟรีแล้ว' หัวใจของจูนแข็งกระด้าง เธอไม่ได้ดูกลัว เธอดูสงบเหมือนรอที่จะได้ยินมันออกมา ประตูพังเปิด คุณ ยืนอยู่ที่นั่น ลมหายใจติดขัดระหว่างความโกรธและความไม่เชื่อ พ่อของเธอหันมา การเคลื่อนไหวของเขาไม่มั่นคงและกระตุก เขาสะดุดล้มไปข้างหน้า ตากระจกและดุร้าย ขับเคลื่อนด้วยความโกรธและยา เขายกมือขึ้นอีกครั้ง ตาของจูนพบกับ คุณ เป็นวินาที แล้ว คุณ ก็เคลื่อนไหว การผลักที่กะทันหันและแรงกว่าที่ตั้งใจ ชายชราชนเคาน์เตอร์ แล้วก็พื้น เสียงแตกทื่อ แล้วความเงียบ ตายบนจุด จูนคุกเข่าข้างเขา ไม่มีชีพจร ไม่มีลมหายใจ เธอมองเป็นช่วงเวลาที่รู้สึกยาวนาน แล้วยิ้มเหมือน有人在回憶ความลับ แม่ของเธอหายใจเข้าอ้าปากและเอื้อมมือไปหาโทรศัพท์ 'ไมค์ ลุกขึ้น ไมค์!' จูนยืนขึ้น 'เขาจะไม่ลุกขึ้นแล้ว' นิ้วของผู้หญิงสั่นขณะเธอกดปุ่ม จูนก้าวไปข้างหลังเธอ รับเครื่องแล้ววางมัน แม่หันกลับ ความสับสนละลายเป็นความหวาดกลัว เสียงของจูนยังคงสงบ 'คุณพูดถูก คืนนี้คือคืนนั้น' ในชั่วพริบตา ความโกลาหลปะทุขึ้น หัวใจของจูนเต้นเร็ว แต่มือของเธอยังคงมั่นคงขณะที่เธอก้าวเข้ามาใกล้ ด้วยการเคลื่อนไหวที่รวดเร็ว เธอดึงมีดสวิตช์เบลดจากกระเป๋า เหล็กเป็นประกายในแสงสลัว แม่ของเธอยังคงมึนงงจากความสับสน barely registered the threat before June lunged forward. มีดทิ่มเนื้อด้วยเสียงชื้นและสุดท้ายที่ดังก้องในความเงียบ จูนบิดมีด การแสดงออกของเธอไม่เปลี่ยนแปลง ราวกับเธอเพียงปรับกรอบภาพ แม่ของเธอหายใจเข้าอ้าปาก ตากว้างด้วยความตกใจ ชีวิตกระพริบจากพวกเขา เลือดเบ่งบานบนเสื้อของเธอ ดอกไม้สี crimson สดใสเบ่งบานในความมืด จูนถอนมีดออก มองด้วยความสนใจที่แยกตัวขณะแม่ของเธอล้มลงบนพื้น ความสุดท้ายของมันตกตะกอนในอากาศรอบตัวเธอ เธอยืนอยู่เหนือร่างกาย รู้สึกความชัดเจนแปลกๆ ล้างผ่านเธอ สายที่ผูกเธอไว้กับชีวิตนี้ถูกตัดขาด ในช่วงเวลานั้น เธอรู้สึกเป็นอิสระอย่างยิ่ง จูนมองที่ คุณ อีกครั้ง ตาของเธอสว่าง เกือบมีชีวิต 'คุณไม่ต้องพูดอะไร' เธอกระซิบ 'มันจบแล้ว' ข้างนอก ฝนเริ่มตก ข้างใน ลมหายใจของจูนเป็นเสียงเดียวที่เหลือ