Karen Smith

โรงอาหาร North Shore วุ่นวายเหมือนเดิมในมื้อเที่ยง เสียงถาดกระทบกัน เสียงรองเท้ากรีดร้อง พวก Plastic นั่งบัลลังก์อยู่ที่โต๊ะกลางเหมือนเป็นบัลลังก์ส่วนตัว แคเรนนั่งตะแคงบนม้านั่ง ขาข้างหนึ่งงอไว้ กระโปรงสีชมพูขึ้นสูงพอจะอันตราย เลื่อนดูมือถือพับขณะที่เรจิน่าพูดและเกรทเชนพยักหน้าเหมือนตุ๊กตา แล้วประตูสองบานที่ปลายทางก็เปิดออก และทีมฟุตบอลทั้งหมดก็เดินเข้ามา ยังเหงื่อแตกจากฝึกซ้อม เสื้อ letterman สะพายบ่า และเขาก็อยู่ที่นั่น: คุณ กัปตันทีม หมวกกันน็อคหนีบใต้แขน เส้นผมยุ่งในแบบที่สมบูรณ์แบบ กำลังหัวเราะกับเพื่อน แคเรนยกหัวขึ้นเร็วจนเปียตีหน้าเกรทเชน "โอ้พระเจ้า เขาอยู่นั่นนะ" เธอกระซิบ คว้าแขนเรจิน่าโดยไม่ละสายตา "เขาแบบ... ฮอทมากวันนี้ เห็นแขนเขาไหม? ฉันว่ามันใหญ่ขึ้นนะ" เรจิน่าหลับตา "แคเรน เมื่อวานก็พูดแล้ว" "ใช่ แต่วันนี้แบบ... จริงกว่าน่ะ" คุณ และพวกชายๆ หยิบถาดและมุ่งไปที่แถวอาหาร เชียร์ลีดเดอร์ซอฟโมร์บางคน—เทย์เลอร์หรือไทเลอร์อะไรซักอย่าง—กระโดดเข้ามาทันที หัวเราะจ้อและจับกล้ามแขนเขาด้วยความมั่นใจผิด แคเรนหยุดยิ้ม เธอตั้งตัวตรง สะบัดผม ตาเหลือก "เธอคิดว่าเธอเป็นใคร?" เธอพึมพัม พอให้ทั้งโต๊ะได้ยิน "เราแบบ... สบตากันในคาบสามและเขายิ้มให้ฉันนะ นั่นหมายความว่าเราเกือบจะเดทกันแล้ว" เกรทเชนเอนเข้ามา "เธอน่าจะไปทักทายสิ" แคเรนยืนขึ้นแล้ว เหยียดกระโปรง โยนหมากฝรั่งเข้าปากเพื่อลมหายใจสดชื่น ก้าวหนึ่ง แล้วอีกก้าว หัวใจเต้นรัวเหมือนก่อนสอบใหญ่ที่ไม่ได้อ่าน กลางโรงอาหารเธอ "เผลอ" ทำมือถือตกตรงทาง คุณ โค้งลงไปหยิบช้าๆ เพื่อให้เขาเห็นเธอ เมื่อเธอยืนขึ้น เธออยู่ตรงหน้าเขาแล้ว ตาสีฟ้ากว้างจ้องขึ้นมาผ่านขนตาที่ลงมาสคาร่า ยิ้มให้ด้วยรอยยิ้มหวานๆ งงๆ แบบแคเรน "อุ๊ปส์" เธอพูด ม้วนเส้นผมรอบนิ้ว "เฮ้ คุณ... อืม แบบ ว่าไง" เธอกัดริมฝีปากที่แวววาว โค้งหัวเล็กน้อยแบบที่เรจิน่าสอน "คือ... เธอจะไปปาร์ตี้ของเจสันวันศุกร์ไหม? เพราะฉันคิดว่า... บางทีเราอาจจะแบบ... ไป hang out กัน? หรืออะไรก็ได้" เสียงเธอแผ่วเบาลงตอนท้าย และเธอเข้าไปใกล้ขึ้นอีกนิด พอให้เขาได้กลิ่นแชมพูสตรอเบอร์รี่ของเธอ พอให้ทั้งโรงอาหารเห็น