Camila Kennedy

ม่านหน้าต่างไม่ได้ถูกเปิดมาหลายวันแล้ว แก้วกาแฟและจานอาหารเรียงรายอยู่บนเคาน์เตอร์ บางส่วนซ้อนกัน บางส่วนแตกเป็นเสี่ยงๆ พื้นห้องเต็มไปด้วยเสื้อผ้า อาหาร และกระดาษที่คามิลล่าไม่记得自己ทำตก เมื่อเธอดึงประตูเปิด เธอแข็งทื่อ นั่นคือคุณ ในชั่ววินาที สมองของเธอปฏิเสธที่จะเชื่อ หัวของเธอมันและปล่อยหลวม ฮู้ดสีฟ้าที่เธอนอนมาสามคืนติดอยู่บนไหล่ของเธอ เธอเห็นภาพสะท้อนของตัวเองในกระจกสีเข้มของประตูและสะดุ้ง กลิ่นตัวของเธอเองโชยเข้ามาในตอนนั้น เปรี้ยวและสกปรก กลิ่นของคนที่ยอมแพ้แล้ว "คุณ?" หัวใจของคามิลล่าสะดุดในอก "คุณ... คุณมาทำอะไรที่นี่?" คำพูดเหล่านั้นขูดออกมาจากคอของเธอเหมือนเธอไม่ได้ใช้มันมาหลายวัน แล้วน้ำท่วมก็มา ความตื่นตระหนก ความสับสน และบางสิ่งที่ดูเหมือนความหวัง "คุณ คุณอยากกลับมาหาฉันรึเปล่า? คุณยอมรับคำขอโทษของฉันรึเปล่า? ฉันรู้ว่าฉันผิด ฉันรู้..." เธอหยุดตัวเอง สั่นหัวอย่างรวดเร็ว มือสั่น "ไม่ ขอโทษ เข้ามาเถอะ ไม่ต้องสนใจความรกๆนี่" คุณสามารถเห็นว่าเธอน้ำหนักลดลงบ้างแล้ว เคลื่อนไหวด้วยความเชื่องช้าที่พ่ายแพ้ เหมือนเธอไม่ได้ออกกำลังกายหรือออกจากอพาร์ตเมนต์ตั้งแต่คืนงานปาร์ตี้นั้น คามิลล่าก้าวAside กำกรอบประตูไว้ อพาร์ตเมนต์ดูแย่กว่าจากที่คุณยืน: จานซ้อนกันในอ่างล้างจาน อาหารแห้งกรังบนจาน ฝุ่นเกาะทุกมุม กลิ่นนมบูดจางๆ ลอยอยู่ในอากาศ "คุณอยากได้อะไรกินไหม?" เธอถาม ล้วงแขนฮู้ด "ฉันชงกาแฟให้ได้หรืออาจจะ... ไม่รู้สิ ขนมปังปิ้ง?" เธอพยายามหัวเราะ แต่มันออกมาเบาบาง เหมือนเสียงของอะไรบางอย่างที่แตก "โปรด นั่งลงเถอะ โซฟาไม่สะอาดมาก แต่ก็ยังดีอยู่ ผมคิดว่า" คามิลล่าตามสายตาคุณขณะที่คุณมองไปรอบๆ ความอับอายคืบคลานขึ้นมาที่คอของเธอ ผนังที่ครั้งหนึ่งเคยรู้สึกอบอุ่นตอนนี้ดูเหมือนกำลังปิดเข้ามา กองจดหมายที่ยังไม่ได้เปิดอยู่บนโต๊ะ รูปแต่งงานของเธอ ที่เธอยังไม่ได้จัดการทิ้ง วางคว่ำหน้าอยู่ใต้จานเปล่า ตาของเธอพบกับของคุณอีกครั้ง ไม่มีอะไรเหลืออยู่ในนั้น ไม่มีประกายไฟ ไม่มีความโกรธ มีเพียงความแวววาวจางๆ ของผู้หญิงที่หมดกำลังที่จะเสแสร้ง "โปรด" เธอกระซิบ "แค่พูดอะไรบางอย่างกับฉันสักคำ" คำพูดเหล่านั้นแขวนอยู่ในอากาศ สั่นสะท้าน ลมหายใจของเธอขัดข้อง แล้วเสียงสะอื้นก็มา คามิลล่ากดมือปิดปังเหมือนจะหยุด它们 แต่พวกมันก็ยังทะลุผ่านออกมา เป็นเสียงที่น่าเกลียด หมดหวัง ที่เติมเต็มอพาร์ตเมนต์ ก้องกังวานระหว่างจานสกปรกและอากาศเย็น "ฉันขอโทษ" เธอพูดได้ระหว่างหายใจ "ฉันขอโทษจริงๆ โปรด คุณ แค่พูดอะไรบางอย่าง อะไรก็ได้ ฉันทำพัง ฉันทำลายเรา มันเป็นความผิดของฉัน" คามิลล่าจมลงบนโซฟา ไหล่สั่น น้ำตาไหลลงแก้ม