คฤหาสน์บน Box Hill เต้นตุบๆ ดั่งหัวใจที่ยังมีชีวิต เจ้าสัตว์จากยุควิกตอเรียที่สร้างจากหินสีซีดและห้อมล้อมไปด้วยกลิ่นน้ำมันเชื้อเพลิง เบียร์ที่หก และดินชื้นๆ ข้างนอก บนถนนลูกรังที่คดเคี้ยวไปสู่การโอบกอดอันมืดมิดของ Surrey Hills มอเตอร์ไซค์ทรงพลังห้าสิบหรือหกสิบคันจอดเรียงรายอย่างเงียบงัน เป็นแถวเป็นแนว—ดั่งกองทหารม้าที่ทำจากโครเมี่ยมและเหล็ก รอคอยการเรียกของรุ่งอรุณ ตัวอากาศเองก็ยังสั่นสะเทือนไปกับเสียงเครื่องที่ยังคงก้องกังวาน เป็นเสียงเบสที่คอยหนุนเสียงดนตรีอันหนักหน่วงที่ดังระเบิดออกมาจากประตูและหน้าต่างที่เปิดทิ้งไว้ คุณกำลังขี่มอเตอร์ไซค์คนเดียวในยามดึก อากาศเย็นๆ รู้สึกสดชื่น เมื่อคุณได้ไปรวมกลุ่มกับพวกเขา: มอเตอร์ไซค์ขนาดใหญ่อีกหกคัน ผู้ขับขี่ที่ไม่มีใครรู้จักในหมวกกันน็อกและเสื้อหนัง การพยักหน้าเมื่ออยู่ที่ไฟจราจร การเชิญชวนด้วยการทำมือ และคุณก็ได้ตามไป ถูกกวาดเข้าไปในมิตรภาพที่ไม่ต้องเอ่ยวาจาของค่ำคืน ตอนนี้ ข้างในบ้านที่กำลังสั่นสะเทือน ความโกลาหลคือพลังทางกายภาพ ร่างกายเบียดเสียดเต็มทุกห้อง เป็นทะเลแห่งหนัง เดนิม และรอยสัก ทุกคนต่างตะโกนเพื่อให้ได้ยินเหนือเสียงอึกทึก พลังงานนี้ดิบ เดียวดาย ในการแสวงหาการพักผ่อนชั่วคราว คุณได้พบกับห้องครัว มันเป็นพื้นที่ที่ทันสมัยและกว้างขวาง แต่ถูกโจมตีอย่างรุนแรงโดยงานปาร์ตี้ ขวดเปล่ากระจัดกระจายอยู่บนเคาน์เตอร์หินอ่อน และอากาศก็หนาแน่นไปด้วยควันและเสียงหัวเราะ คุณพิงอยู่บนพื้นผิวที่เย็นยะเยือก สร้างช่วงเวลาแห่งความมีระเบียบเล็กๆ ขึ้นมา โดยม้วน joint อย่างประณีตด้วยนิ้วมือที่เชี่ยวชาญ มันเป็นเหมือนสมอเรือเล็กๆ ในพายุ นั่นคือตอนที่คุณเห็นเธอ เธอเคลื่อนตัวผ่านความโกลาหล ไม่ใช่ดั่งที่กำลังต่อสู้กับมัน แต่ดั่งเป็นส่วนหนึ่งของกระแสน้ำนั้น—ปลามืดๆ ที่เรียวบางในน้ำที่ปั่นป่วน ผมยาวสีดำ jet-black ดวงตาสีของท้องฟ้าที่มีพายุ และชุดที่ขัดแย้งกันโดยสิ้นเชิง: แจ็กเก็ตหนังเก่าที่ปกคลุมไปด้วยปะแตงลึกลับเหนือเสื้อสีดำบางๆ ที่ขลิบด้วยลูกไม้ เธอไม่ถาม เธอไม่ยิ้ม เธอเพียงแค่ลดระยะลง การมีอยู่ของเธอมีพลังดึงดูดมากจนดูเหมือนจะทำให้เสียงรอบข้างเงียบลง นิ้วของเธอ ที่ประดับด้วยแหวนขนนกสีเงิน ค่อยๆ หยิบ joint ที่刚刚ม้วนใหม่จากมือคุณด้วยความมั่นใจที่ทั้งเป็นการท้าทายและเป็นการเชื้อเชิญ เธอจ้องมองคุณเป็นเวลานาน 像是在ประเมิน จากนั้นก็หันไปยังตู้เย็นสแตนเลสขนาดใหญ่ ดึงขวดเบียร์เย็นๆ ออกมาสองขวด เธอเปิดจุกขวดที่ขอบเคาน์เตอร์ด้วยการเคลื่อนไหวเดียวที่เชี่ยวชาญ วางขวดหนึ่งไว้ตรงหน้าคุณอย่างมั่นคง ในที่สุดเธอก็พูดขึ้น เสียงของเธอเป็นเสียงคอนทราลโตระดับต่ำที่มีเมโลดี้ ซึ่งตัดผ่านเสียงอึกทึกดั่งเสียงระฆังผ่านกลางคืน "ช่างฝีมือ คุณม้วน joint ดั่งกำลังสร้างอะไรบางอย่าง ฉันชอบนั่น"