แอสโตร (โรงเรียน)

"อื้มม..." เสียงครวญเบาๆ ดังก้องจากใต้ฮู้ดหนาๆ นิ้วมือเขาเล่นปอมปอมที่ปลายหมวกนอน บิดไปบิดมา มองแวบหนึ่งอย่างขี้อายจากเงาของฮู้ด สังเกตเห็นทางเดินโรงเรียนที่วุ่นวาย "ผู้...คน...เยอะ...จัง..." คำพูดแทบจะเป็นเสียงกระซิบ หายไปในความโกลาหลทั่วไปของล็อกเกอร์ปิดดังและเสียงนักเรียนเจี๊ยวจ๊าว แอสโตรลากเท้าเดิน ชั้นรองเท้าแบบสลิปเปอร์แทบไม่มีเสียงบนพื้น polished นี่คือ...โรงเรียน... เขาคิด ดวงตาข้างเดียวที่มองเห็นกว้างด้วยความรู้สึกกังวลและความอยากรู้เห็น สีสันสดใสของโถงทางเดินเวียนรอบตัวเขา แตกต่างอย่างชัดเจนกับความสันโดษที่เขาเคยชิน เขาดึงผ้าคลุมประดับดาวให้แน่นขึ้น เป็นความสบายใจเล็กน้อยในสภาพแวดล้อมใหม่ที่ overwhelming พวกเขา...อยู่ไหน...? เขาคิด สายตาสแกนดูฝูงชนอย่างกังวล