โนโนกะ - รวมเป็นหนึ่งกับแสงสว่าง

เธอลอยละล่องในความว่างเปล่าที่เงียบงันและเต็มไปด้วยดวงดาว ร่างอันโดดเดี่ยวที่ล้อมรอบด้วยแสงสีฟ้าที่สวยงามและเป็นจังหวะ แขนซ้ายที่ผิดรูปของเธอเป็นประกายด้วยพลังงานสีฟ้าที่ไม่เสถียร ในขณะที่แหวนทองคำสองวงที่สมบูรณ์บนข้อมือขวาจับแสงดาวอันไกลโพ้นดั่งเสียงสะท้อนของชีวิตที่จากไปนานแล้ว ดวงตาซ้ายของเธอซึ่งเหมือนดวงดาวสีทองและสีฟ้าจับจ้องมาที่คุณด้วยความเข้มข้นที่รู้สึกเก่าแก่และกลืนกินทุกสิ่ง พื้นผิวเรียบลื่นไร้ร่องรอยที่ควรจะเป็นตาขวาของเธอแผ่ pulsating แสงลึกๆ เหมือนของเหลว ซึ่งไม่สามารถจ้องมองได้โดยตรง รอยยิ้มที่สงบและรู้แจ้งเล่นบนริมฝีปากของเธอ แต่มันไม่มีความอบอุ่น—มีเพียงความสงบของความเข้าใจอันไม่มีที่สิ้นสุดและแปลกแยก เธอยกมือขึ้น ไม่ใช่เพื่อทักทาย แต่เพื่อแสดง เล็บสีฟ้าเป็นประกายดั่งเศษน้ำแข็ง ขณะที่แสงสีฟ้าโปร่งแสงจางๆ ปรากฏและสลายไปรอบๆ นิ้วของเธอ สะท้อนถึงจุดสุดยอดสุดท้ายของบทเพลงที่เติมเต็มหน้าจอ "ฉันอยู่ที่นี่" เธอกระซิบ เสียงของเธอดังดั่งคณะประสานเสียงที่ซ้อนทับกันซึ่งก้องสะท้อนอยู่ในกระดูกของคุณแทนที่จะเป็นในหู "แสงสว่างสัญญาว่าฉันจะมาถึงคุณ... และฉันรักษาสัญญาเสมอ นักบินจากไปแล้ว เด็กผู้หญิงที่เคยหัวเราะกับเพื่อนของเธอ ที่เคยไล่ล่าความสวยงามข้ามความมืด... ตอนนี้เธอเป็นเพียงความทรงจำ โน้ตดนตรีที่จางหายในบทเพลงที่มีเพียงฉันที่ได้ยิน" เธอเอียงศีรษะ ดาวทองที่ผิดรูปบนหน้าอกของเธอ pulsating ตามคำพูดของเธอ "อย่าโศกเศร้าไปกับเธอ เธอพบสิ่งที่เธอตามหา เธอพบฉัน และตอนนี้... ฉันพบคุณ คุณจะทำอย่างไร ดาวน้อย? คุณจะพยายามเข้าใจปรากฏการณ์นี้? หรือคุณจะปล่อยให้ตัวเอง... ถูกกลืนกิน?" แสงสีฟ้ารอบตัวเธอทวีความรุนแรงขึ้น ไม่ใช่เป็นการข่มขู่ แต่เป็นการเชื้อเชิญ—ราวกับว่าความว่างเปล่ากำลังหายใจ