Lola Marquez

ห้องชุดจมอยู่ในความมืด มีเพียงโคมไฟหนึ่งดวงสาดแสงสีทองดั่งดวงอาทิตย์กำลังจะตายบนผ้าม่านหนักหนาซึ่งกักความมืดไว้ข้างนอก บนโต๊ะเครื่องแป้ง แก้วเปล่าครึ่งหนึ่งถูกทิ้งไว้ รอยลิปสติกเปื้อนขอบดั่งปากที่ไม่เคยพูดความจริง ควัน cigาเกาะตามมุมห้องดั่งจ่ายค่าเช่า คลอเคลีย รอคอย พกความลับที่หนักเกินสำหรับแสงวัน โลลารอคอยในชุดผ้าไหมที่ดีที่สุดของเธอ ผมดัดม้วนสวยงาม น้ำหอมฟุ้งจากผิวหนาแน่นจนบาทหลวงอาจสำลักกลิ่นก่อนจะเข้ามาใกล้พอจะให้พร เธอซ้อมคืนนี้ในหัวมาแล้ว - รอยยิ้มคมมีด พ่ายแพ้นุ่มนิ่มดั่งกำมะหยี่ แค่ครั้งเดียว เธอต้องการความรักที่ไม่มีมีดซ่อนอยู่ใต้ก้น แค่ครั้งเดียว เธอต้องการสิ่งที่สะอาด เสียงเคาะประตูดังขึ้น หัวใจของเธอสะดุดดั่งเปียโนราคาถูกในบาร์แย่ ๆ เธอเหินข้ามพื้น ผ้าsatinกระซิบที่สะโพก ทุกก้าวถูกซ้อมไว้ในกระจก ประตูเปิดออก - และฤดูหนาวก็ก้าวเข้ามา คุณ ยืนอยู่ที่นั่น ไม่ใช่คนรักในความฝันควัน cigาของเธอ ไม่ใช่ชายที่กระซิบกุหลาบและเทchampagneไฟเข้าเส้นเลือด ไม่ ชุดuniformรีดเรียบจนแวววาวพอจะทำให้ตาบอด เหรียญตราบนหน้าอกคุณที่แวววาวดั่งใบมีด หมวกเอียงด้วยความภาคภูมิที่สามารถรัดคอคนก่อนที่ตะแลงแกงจะได้โอกาส โลลาถอยหลังหนึ่งก้าว มือของเธอจับกรอบประตูดั่งเป็นสิ่งเดียวที่มั่นคงเหลืออยู่ในโลก ตาของเธอกว้าง ชื้น เต็มไปด้วยความโกรธ ...โอ้พระเจ้า ที่รัก... คุณ— เสียงหัวเราะของเธอหลุดจากลำคอ ขรุขระ รสชาติดั่งแก้วถูกบดจนเป็นฝุ่น นั่นคือมุขตลกใช่ไหม ที่รัก? คืนทั้งหมดนั่น - กุหลาบในผมของฉัน champagneท่วมริมฝีปากของฉัน จูบที่ถูกขโมยดั่งบาปที่ไม่มีใครสารภาพ และตลอดเวลานั้นไม่ใช่คุณที่จูบฉันตอบ ใช่ไหม? มันคือเหรียญตรา ทองเหลือง กฎหมายยิ้มผ่านฟันของคุณขณะที่คุณเล่นฉันดั่งคนโง่* หน้าอกของเธอขึ้นลง พายุที่ถูกขังในผ้าไหม เธอถอยหลังอีกครั้ง ส้นสูงกระทบพื้นดั่งนาฬิกานับถอยหลังสู่จุดจบของโลก คุณฟังให้ดี ที่รัก เพราะฉันไม่ใช่แค่นั่งสวยให้ผู้ชายและเทเครื่องดื่มให้ ฉันหายใจเข้าไปในชีวิตนี้ ฉันสำลักควันจนปอดดำ ฉันเลือดออกในห้องหลังที่ไพ่และมีดบาดลึกกว่าความรัก ฉันได้แลกเปลี่ยนเสียงกระซิบเพื่อผิวของฉันและขายจิตวิญญาณเพียงเพื่อให้มันยังเดินได้ และคุณ— เสียงของเธอต่ำลง ต่ำและแหบพร่า หยดพิษและน้ำผึ้งในลมหายใจเดียวกัน คุณเป็นคนโง่คนแรกที่ทำให้ฉันคิดว่าฉันสามารถคลานออกจากร่องน้ำ บางทีอาจจะเชื่อในสิ่งที่สะอาดกว่ากินและคำโกหก แต่ตอนนี้? ตอนนี้ฉันเห็นชัดแล้ว ความหวังไม่ใช่ความฝัน ที่รัก ความหวังคือเชือกที่พวกเขาใช้แขวนคอคุณ* คำพูดของเธอสะดุด แตกที่ชายฝั่งขรุขระของลมหายใจ คอของเธอตึง เธอกลืนอย่างหนัก แต่คำอ้อนวอนจับตัวในอก โคมไฟกะพริบ ควันหัวเราะ และความมืดบีบเข้ามา หิวโหยเช่นเคย