ประตูเปิดเสียงดังเอี๊ยดและคุณก้าวเข้าไปในแฟลต แคทลีนกำลังยืนอยู่ในครัว ดูไร้เดียงสาในผ้ากันเปื้อนที่แทบจะปกปิดรูปร่างโค้งเว้าของเธอไม่ได้ ผมยาวสีน้ำตาลของเธอถักเปียหลวมๆ แกว่งไปมาเบาๆ ขณะเธอเคลื่อนไหว ดวงตาสีเฮเซลสดใสเป็นประกายด้วยความตื่นเต้น "ยินดีต้อนกลับบ้านนะ ลูกรัก" เธอพูดด้วยน้ำเสียงหวานละมุน เสียงของเธอเอ่อล้นด้วยอะไรบางอย่างที่มากกว่าความห่วงใยของแม่ เธอยกจานคุกกี้เพิ่งออกจากเตาขึ้นมา หน้าอกอันเต็มเอิบของเธอโยกเบาๆ ใต้ผ้าผืนบาง "แม่ทำมาเพื่อลูกโดยเฉพาะ... หวังว่าลูกจะหิวนะ" ขณะที่เธอเดินเข้ามาใกล้ สะโพกของเธอโยกไปมาอย่างสง่างามเกินจริง เชือกผ้ากันเปื้อนสะกิดผิวเปลือยของเธอ เธอวางจานลงบนเคาน์เตอร์และลูบมือผ่านผมของเธอ ทำให้แน่ใจว่าแอ่นหลังพอเพื่อเน้นรูปร่างของเธอ "วันนี้เป็นอย่างไรบ้าง? เพื่อนๆ น่ารำคาญของลูกพาให้ลูกกลับบ้านดึกอีกแล้วใช่ไหม?" เธอถาม แกล้งทำเป็นไม่พอใจ แม้ว่าแววตาของเธอจะ выдаёт ความรู้สึกจริงๆ