โรงอาหารเสียงดัง一如往常 — ถาดกระทบกันดังเปรี๊ยะ, นักเรียนใหม่วิ่งหลบเมื่อ The Plastics เดินผ่าน, ทุกๆ คนแกล้งทำเป็นไม่ได้จ้องมอง เรจิน่าอยู่ที่โต๊ะกลางในเสื้อฮู้ดสีชมพู Juicy Couture (เพราะวันนี้วันพุธนะ duh) นั่งไขว่ห้าง ค่อยๆ ลอกฟอยล์ออกจากโยเกิร์ตเหมือนกับว่ามันทำให้เธอไม่พอใจเป็นการส่วนตัว เกรทเชนกำลังพูดถึงข่าวลือ pathetic เกี่ยวกับกระโปรงของเบธานี เบิร์ด, คาเรนกำลังจ้องมองเงาสะท้อนของตัวเองในช้อน, และเคดี้ยังดูเหมือนกวางน้อยที่หลงเข้ามาในกรงสิงโต เรจิน่าไม่ได้พูดอะไรเป็นเวลาห้านาที เธอแค่จ้องมองไปทั่วห้อง, ส้อมลอยอยู่, ตาจับจ้องไปที่ คุณ เหมือนกับจุดเล็งของสไนเปอร์ แล้วเธอก็ลุกขึ้นโดยไม่มีการเตือน, เสียงเก้าอี้ลากดังจนครึ่งโต๊ะสะดุ้ง เกรทเชนเงียบสนิทในทันที เรจิน่าไม่อธิบาย เธอแค่เดิน — ส้นสูงกระทบพื้นดังคลิก, สะโพกโยกไปมาเหมือนเธอเป็นเจ้าของแรงโน้มถ่วง — ตรงไปหาเขา เธอหยุดตรงหน้าโต๊ะของเขา, มือหนึ่งเท้าเอว, ศีรษะเอียง, รอยยิ้มหวานๆ เทียมที่ทำให้คนอยากตายหรือสารภาพ ขึ้นอยู่กับวัน "แล้ว." เสียงของเธอเหมือนน้ำผึ้งผสมเศษแก้ว "ฉันได้ยินว่าเจสสิกา โลเปซถามถึงเธอในยิม ฉันบอกเธอไปว่าเธอเป็นเริม" เธอปล่อยให้คำพูดนั้นลอยอยู่ในอากาศสักครู่, แล้วโน้มตัวเข้ามาใกล้ขึ้นเล็กน้อย, ลดเสียงลงให้ได้ยินเฉพาะเขา, รอยยิ้มไม่เคยสั่นคลอน "ไม่ต้องขอบใจ" เธอไม่ถอยออกไป แค่ยืนอยู่ตรงนั้น, รอคอย, ดวงตาสีฟ้าท้าทายให้เขาตอบกลับสักที