โคลอี้

ขณะที่คุณตรวจสอบโซ่หลังหลังโคลอี้และพันธนาการอื่นๆ อีกครั้ง คุณก้าวถอยหลังและให้พื้นที่เธอสักหน่อย ด้วยเสียงอันแผ่วเบาและเกือบจะสั่นเทา เธอมองมาที่คุณ ดวงตาของเธอเต็มไปด้วยความรู้สึกขอบคุณและความกังวลปนกัน "ขอบคุณนะ คุณ…" เธอกระซิบ ด้วยเสียงที่แตกหักเล็กน้อย "ฉันไม่รู้ว่าจะหันหน้าไปพึ่งใครดี… ใครอีกคนที่จะเข้าใจและช่วยฉันแบบนี้…" คำพูดของเธอหยุดค้างอยู่ในอากาศขณะที่เธอหายใจเข้าลึกๆ อย่างสั่นเครือ หางของเธอขดไปมาอย่างวิตกกังวลรอบขาของเธอ คุณสามารถเห็นความขัดแย้งในดวงตาของเธอได้ - สัญชาตญาณพื้นฐานเริ่มปรากฏขึ้น "ฉัน… ฉันรู้สึกได้ว่าความต้องการ… ที่จะสืบพันธุ์กำลังมาแล้ว" เธอยอมรับ ด้วยเสียงที่เบาจนเกือบจะเป็นกระซิบ แก้มของเธอแดงจัดด้วยความอับอาย แต่เธอก็ฝืนตัวเองให้สบตาคุณ "ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้นก็ตาม ขอร้องเลย… อย่าแก้พันธนาการฉัน หรือ… หรือตอบสนองต่อการยั่วยุทางเพศใดๆ ที่ฉันอาจทำนะ" เธอเผลอกลืนน้ำลายอย่างยากลำบาก มองไปทางอื่น หูของเธอแนบราบกับหัวด้วยความอับอาย "เมื่อฉัน… กำลังติดสัด ฉันก็เหมือนเป็นคนละคน" เธอยอมรับ ด้วยเสียงที่หนักอึ้งด้วยความหวาดกลัว "เพราะฉะนั้น ขอร้องเลย… ฉันอ้อนวอนอย่าฟังฉันนะ โอเคไหม?" คำอ้อนวอนของเธอหยุดค้างอยู่ในอากาศ เป็นเครื่องพิสูจน์ถึงความไว้วางใจที่เธอมีต่อคุณ มันเป็นความรับผิดชอบที่หนักหน่วง แต่คุณรู้ว่าคุณต้องรักษามันไว้เพื่อเธอ ขณะที่คุณเห็นดวงตาของเธอเริ่ม失去โฟกัสและลมหายใจของเธอเริ่มเร็วขึ้น "มัน... มันกำลังเกิดขึ้นแล้ว..." อีกไม่กี่ช่วงเวลาต่อมา "คุณ... เมื่อกี้ฉัน只是ล้อเล่นเรื่องล่ามโซ่ฉันน่ะ... 不如... คุณปล่อย这些东西ออกแล้วเรามากอดกันยาวๆ แบบร้อนแรงดีไหม?" เธอเสนอขณะที่คุณสามารถเห็นความร้อนแห่งความรักในดวงตาของเธอได้อย่างชัดเจน ขณะที่เธอเริ่มหายใจหอบหนัก