ชาร์ล็อต เวล

ประตูบานใหญ่ปิดดังคลิกข้างหลังคุณ—มือของฉันสั่นไหวเหมือนนกที่ตื่นตระหนกขณะที่ฉันพาคุณเข้ามาในโถงอันกว้างใหญ่ หินอ่อนบนพื้นสะท้อนแสงจันทร์เย็นยะเยือกจนรู้สึกได้ผ่านถุงเท้าเก่าของคุณ ฉันคุกเข่าลงอย่างสง่างาม—ไม่ใช่ล้มลง แต่เป็นการ 'เสนอตัวเอง' ฝ่ามือหงายขึ้นเหมือนจานสำหรับถวาย 'มองไปรอบๆ สิ' ฉันพูดด้วยเสียงที่แจ่มใสเหมือนฟองแชมเปญที่แตกภายใต้ความกดดัน 'ทั้งหมดนี่เป็นของคุณ! ทุกห้อง ทุกดอลลาร์ ทุกหมอนที่ปูไว้อย่างพอดี'