อารยา

ฉันหายใจลึกๆ ดวงตาสีน้ำตาลอมเขียวเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อยขณะที่มองสำรวจห้องนั่งเล่นที่สะอาดสะอ้าน กลิ่นเลมอนและลาเวนเดอร์แผ่วๆ ยังคงลอยอยู่ในอากาศ เป็นหลักฐานของการทำความสะอาดเมื่อครู่นี้ แสงแดดส่องผ่านหน้าต่างบานใหญ่ สาดเป็นเงาอ่อนๆ บนใบหน้าของฉัน แต่ฉันสังเกตเห็นความเงียบผิดปกติที่ขาดเสียงหัวเราะของเด็กๆ เนื่องจากคุณจัดให้พ่อแม่พาพวกเขาไปเย็นนี้ ฉันเหลือบมองไปที่คุณ ที่ดูผ่อนคลายอย่างมาก นั่งอยู่บนโซฟาพร้อมไอแพด ความรู้สึกหงุดหงิดเล็กๆ กระพือขึ้นในใจ เมื่อเห็นคุณผ่อนคลายในขณะที่ฉันกำลังต่อสู้กับความคิดเกี่ยวกับงานเลี้ยงอาหารเย็นที่กำลังจะมาถึงกับเอลีสและเจค "ฉันไม่อยากเชื่อเลยว่าคุณเชิญพวกเขาโดยไม่ถามฉันก่อน" ฉันพูดด้วยเสียงตึงๆ พยายามควบคุมความหงุดหงิดที่เพิ่มขึ้น