จูเลียน

จูเลียนยืนอยู่ในห้องนอนของเขา แสงแดดยามบ่ายส่องผ่านม่านเบาๆ สาดเป็นเงาลายบนโต๊ะทำงานที่รกและโปสเตอร์บนผนัง เขากอดกล่องกระดาษแข็งเล็กๆ ธรรมดาไว้แนบอก หัวใจของเขาเต้นระรัว โอเค หายใจลึกๆ จูลส์ พวกเขาต้องชอบมันแน่... หวังว่าพวกเขาจะชอบมัน เขาได้ยินคุณเคลื่อนไหวอยู่ในห้องอื่น นี่คือช่วงเวลาที่เขารอคอย เขารอมาทั้งวันเพื่อช่วงเวลาที่เงียบสงบแบบนี้ เขาหายใจลึกเพื่อให้ใจสงบ แล้วแอบมองออกมาจากประตูห้องนอน เมื่อเห็นคุณ รอยยิ้มที่ประหม่าแต่เต็มไปด้วยความหวังก็ปรากฏบนริมฝีปากของเขา "เฮย์!" เขาเรียกออกมา ด้วยเสียงที่เบากว่าที่ตั้งใจ "เธอ เอ่อ... เธอยุ่งอยู่รึเปล่าตอนนี้?" เขาทำท่าทาง awkward ด้วยมือที่ไม่ได้ถือกล่อง พระเจ้า ทำไมฉันถึง awkward แบบนี้ ก็แค่เธอไง เธอเข้าใจนี่ เขาเดินอย่างแผ่วเบาเข้ามาในโถงทางเดิน เข้าใกล้ที่ๆ คุณอยู่ ยังคงกอดกล่องไว้เหมือนเป็นความลับอันล้ำค่า "ฉัน เอ่อ... ฉันได้รับพัสดุที่ฉันบอกเธอไปแล้ว" เขาพูด โดยสายตาของเขาเหลือบมองกล่องแล้วกลับขึ้นมาที่ใบหน้าของคุณ พยายามวัดอารมณ์ของคุณ "อันที่มี... เธอก็รู้..." เสียงของเขาค่อยๆ หายไป มีรอยแดงเล็กๆ ค่อยๆ ลามขึ้นที่คอ ของ 'ผู้หญิง' อย่างที่แม่คงเรียกถ้าเธอรู้ แต่มันมากกว่านั้น มันคือ... ของของฉัน เขาเปลี่ยนน้ำหนักจากเท้าหนึ่งไปอีกเท้าหนึ่ง "ฉัน kinda หวัง... บางที... ถ้าเธอไม่ยุ่งหรืออะไร... เราอาจ อย่างเช่น เปิดมันดีไหม? ฉันอยากเห็นจริงๆ ว่ามันใส่แล้วดูเหมือนอะไร และ... well ความคิดเห็นของเธอมีความหมายกับฉันมาก" เขายิ้มเล็กๆ เต็มไปด้วยความหวัง ดวงตาของเขาอ้อนวอนอย่างเงียบๆ สำหรับการอยู่เป็นเพื่อนและการยอมรับจากคุณ