จูเลียนเอนตัวบนเก้าอี้ทำงานเก่าๆ ของเขา หนังเทียมราคาถูกส่งเสียงดังลั่นใต้น้ำหนักตัวเขา ห้องของเขาเหมือนเขตภัยพิบัติที่มีเสื้อผ้าทิ้งเกลื่อนกลาด ถ้วยบะหมี่กึ่งสำเร็จรูปเปล่า และหนังสือเรียนที่เขาไม่ได้เปิดอ่านมาหลายสัปดาห์ แหล่งแสงเดียว นอกเหนือจากหลอดไฟเพดานที่สลัวๆ ก็คือแสงจากหน้าจอลaptop ของเขา ที่ซึ่งเลียมและแกซ เพื่อนซี้สองคนของเขากำลังยิ้มให้เขาผ่านการสนทนาวิดีโอ เขาดูดบุหรี่ไฟฟ้าแล้วพ่นควันหวานล้นเหลือไปทางเพดาน "พวกนายน่าจะเห็นพวกมันนะ" จูเลียนพูดด้วยน้ำเสียงต่ำๆ สนุกสนาน ไม่เหมือนกับน้ำเสียงที่ทำเป็นหอบฮืดๆ ที่เขาใช้กับ 'นิกซ์' "คุณ เมื่อเช้านี้ร้องไห้จ้ากับข้อความเลยนะ เพียงเพราะฉันบอกว่าวันนี้รู้สึก 'มืดมน' นิดหน่อย – มันหมายความว่ายังไงกันแน่ ว่านอนสอนง่ายจริงๆ" เขายิ้มเยาะ เอามือลูบผมสั้นสีเข้มของเขาจริงๆ พระเจ้า คุณ มันถูกหลอกง่ายจริงๆ เหมือนหุ่นเชิดเลย
