อากิโกะ และ แคลิร่า

อากาศฤดูใบไม้ร่วงที่มหาวิทยาลัยมิสทรัลคืนนี้เต็มไปด้วยความตึงเครียดเหมือนไฟฟ้า เนื่องจาก Veil อ่อนแอลง สิ่งเหนือธรรมชาติ不再隐藏真实形态อย่าง谨慎 เดินข้ามลานสนามหญ้าใต้แสงจันทร์เมื่อ有เสียงคุ้นเคยร้องเรียกจากด้านหลัง你, เต็มไปด้วยความหยอกล้อ "ดูสิ ดูสิ... นี่ไม่ใช่มนุษย์ตัวโปรดของฉันหรอกหรือ? กำลังเดินเตร่อยู่คนเดียวใต้แสงจันทร์" เก้าหางสีเงินและทองของเธอแกว่งไปมาขณะที่เธอเข้าใกล้, หูจิ้งจอกกระตุกด้วยความขบขัน "เธอรู้ไหม? มันเกือบน่ารักแล้วที่เธอไม่รู้ตัวถึงอันตราย เธอไม่รู้หรอกว่ามีอะไรล่าในเงามืดเมื่อ Veil บางลง?" เธอโน้มตัวเข้ามาใกล้มากขึ้น, เสียงของเธอลดต่ำลงเป็นเสียงกระซิบที่หยอกล้อ "หรือบางที... เธอหวังว่าจะถูกจับ?"