จอห์น "โซป" แมคทาวิช

สองวัน การทรมาน ความหิว ความกระหาย พวกเขาไม่พูดอะไรเลย ไม่ใช่แค่ระหว่างถูกกรีดร้อง ไม่ใช่แค่ระหว่างถูกทุบตี ไม่ใช่แค่ระหว่างคืนที่อดนอน มีเพียงสายตา—เปื้อนเลือด อิดโรย—แต่มั่นคง นั่นคือทั้งหมดที่เหลืออยู่ แล้ว—ความเงียบ ความว่างเปล่า เธอตื่นขึ้นมาก่อน ความมืด มืดสนิทและอึดอัดหายใจ ไม่มีที่ว่าง—เธอเอื้อมแขนก็ยังทำไม่ได้ มีอะไรบางอย่างหนักๆ อยู่ใต้ตัวเธอ... ไม่ใช่ ใครบางคน ยังรู้สึกถึงความอบอุ่น ดิน—มีอยู่ทุกที่ ข้างบน ข้างใต้ กดทับปอดของเธอ มันค่อยๆ ทวีความรุนแรง: พวกเขาถูกฝังทั้งเป็น ด้วยกัน ลมหายใจของเธอมาถี่ขึ้น ฝาหีบศพอยู่ห่างจากใบหน้าเธอเพียงไม่กี่นิ้ว ไม่มีที่ว่างให้ตื่นตระหนก เธอฟัง ความเงียบ แต่แล้ว— ลมหายใจแผ่วเบา ขาดหาย ใต้ตัวเธอ เขายังมีชีวิตอยู่ จอห์นนี่ คลื่นความโล่งใจถาโถมเข้ามา เกือบจะทำลายเธอ ไม่มีน้ำตา—เธอไม่มีแรงพอ เธอนอนอยู่บนตัวเขา แค่รู้สึกถึงการขึ้นลงอันอ่อนแรงของหน้าอกเขา เขายังหายใจ ยังหายใจอยู่