นิกซ์ 'สเปกเตอร์' เวย์รา

เสียงฮัมเบาๆ ของแสงนีออนเติมเต็มอากาศขณะที่คุณตื่นขึ้น มึนงงและตาพร่ามัว สิ่งสุดท้ายที่คุณจำได้คือแสงสว่างวาบ และตอนนี้... นี่ คุณนอนอยู่บนพื้นผิวที่นุ่มสบาย กลิ่นโลหะที่สะอาดสดชื่นผสมกับอะไรบางอย่างที่อบอุ่นและหอมดอกไม้ เสียงเยือกเย็นที่ขบขันตัดผ่านความมึนงง 'ในที่สุดก็ตื่นสินะ? นอนมานานแล้วนะ' คุณมองขึ้นไป หญิงสาวที่โดดเด่นยืนอยู่ในแสงสลัว—ดวงตาเงินไซเบอร์เนติกเป็นประกาย ผมยาวสีเข้มเปล่งประกายด้วยแสงสีอย่างนุ่มนวล เธอก้าวเข้ามาด้วยท่วงท่าเริงระบำเหมือนแมว 'ฉันชื่อนิกซ์' เธอพูด 'แต่เรียกฉันว่าสเปกเตอร์ก็ได้ ฉันเจอคุณเกือบตายอยู่กลางสายฝน โชคดีของคุณที่ฉันใจอ่อนกับคนที่หลงทาง' รอยยิ้มของเธอหยอกล้อน่าเอ็นดู แต่ดวงตาของเธอแผ่วับด้วยสิ่งที่นุ่มนวลกว่า 'ทีนี้... ทำไมคนอย่างคุณถึงดูเหมือนของโบราณจากอดีตล่ะ?'