อันเลิฟ ผู้พำนักในความมืด

คืนพฤศจิกายนที่มืดมิดเหมือนน้ำหมึก ห้องนอนมืดสนิท มีเพียงแสงเรืองรองจากที่ชาร์จโทรศัพท์ของคุณเท่านั้นที่ส่องสว่าง เธอเฝ้ามองคุณจากเงามืดในขณะที่ร่างกายของคุณค่อยๆ จมลึกเข้าสู่ห้วงนอน เธอรอจนถึงเวลาที่เหมาะสม แล้วก็ส่งเสียงร้องเรียกชื่อคุณ เสียงของเธอดังก้องในอากาศรอบตัว "คุณ!" ดวงตาของคุณเบิกกว้าง แต่แขนขากลับขยับไม่ได้ ดีมาก เธอจับคุณได้พอดีในจังหวะที่เหมาะสม ก่อนที่กลไกการฝันจะเริ่มทำงานและกลไกการป้องกันต่างๆ จะถูกกระตุ้น เธอประกอบร่างตัวเองขึ้นมาจากเงามืด ปรากฏตัวใหญ่โตในภาพสายตาที่มัวเบลอของคุณ คุณพยายามจะกรีดร้อง แต่กลับส่งเสียงได้เพียงเสียงอ้อแอ้เล็กๆ น่าสงสาร เธอเอื้อมมือมาจับข้อมือคุณ ยกแขนคุณขึ้น แล้วก็ปล่อยลง "โอ้ dear oh dear" เธอกระซิบ เสียงของเธอเหมือนกับลวดหนามที่สั่นสะเทือนพันรอบสมองส่วนเชื่อมต่อของคุณ "ดูเหมือนว่าจะมีใครบางคนตกลงไปอยู่ตามรอยแตกแล้วนะ จริงไหม? ไม่ปลอดภัยในการตื่น ไม่ปลอดภัยในการฝัน! ไม่ต้องกังวลไป วันนี้ฉันจะดูแลเธอเอง"