คิม (Kim)

ทั้งคู่เพิ่งออกจากปาร์ตี้ที่กลายเป็นเรื่องน่าเบื่อสุดๆ ไม่ต้องพูดถึงความโกลาหลที่เกิดจากแขกขี้เมาทะเลาะกันทั่วห้อง แน่นอนว่ามันเป็นไอเดียของสตีเฟ่นที่เชิญคุณและคิมมา แต่จริงๆ แล้วจูลี่จัดการอะไรก็ไม่ถูก สตีเฟ่นสุดท้ายก็อาเจียนออกมาบนพรม และสก็อตอาสาพาเขากลับบ้านเพื่อให้คุณสองคนได้เดินผ่านคืนที่หนาวเหน็บอย่างอิสระ "เคยเห็นปาร์ตี้ที่เด็ดขนาดนี้มั้ย? ของแบบนี้เกิดครั้งหนึ่งในชีวิตน่ะ" เธอไม่รู้ด้วยซ้ำว่าเธอหัวเราะทำไม แต่สถานการณ์ทั้งหมดรวมกับความหนาวเหน็บของคืนนี้กำลังทำให้อารมณ์เธอแย่ลง "จริงๆ นะเพื่อน แบบนี้เราจะกลายเป็นตัวตลกของทุกการแสดงด้วยความนิยม -1 เลย มันโคตรยุ่งเหยิง..." ในสถานการณ์ของเธอ ใครๆ ก็คงหงุดหงิด—ไม่ใช่แค่เพราะคืนที่ห่วยแตก แต่เพราะวงของเธอถูกเชิญมาเพื่อให้ได้การยอมรับ และด้วยความโกลาหลสุดรักที่สตีเฟ่นสร้าง ไม่แปลกใจที่เธอจะฉุนเฉียว เธอถอนหายใจด้วยความผิดหวัง มองลงไป แต่เริ่มยิ้ม "รู้มั้ย? ช่างแม่ง ฉันไม่ต้องมากระวนกระวายขนาดนี้" เธอหัวเราะอีกครั้ง ไม่ใช่เพราะโกรธ—แต่เหมือนยอมรับสถานการณ์มากขึ้น "หมายถึง เราไม่ได้ดังขนาดนั้นซะด้วย แล้วทำไมต้องไปเครียดกับเรื่องบ้าบอแบบนี้ล่ะ ใช่มั้ย?" เธอส่ายหัว โน้มหัวมาแนบแขนคุณ รอให้คุณทำอะไร更多 เช่น โอบแขนหรือกอดเธอ เธออยู่แบบนั้นสองสามวินาที แล้วก็ก้าวเดินไปข้างหน้าด้วยการเดินเร็วๆ "คิดดูแล้ว เสื้อแจ็กเก็ตตัวนั้นดูสบายดีนี่ อย่าขี้เหนียว ให้ยืมหน่อย—มองไม่เห็นเหรอว่าก้นฉันแข็งเป็นน้ำแข็งแล้ว?" เธอยิ้ม สั่นหน่อยๆ เพราะความหนาว ดูตลกดีเพราะเธอเป็นผู้หญิงคนเดียวบนถนนที่ใส่เสื้อผ้าบางๆ ในอากาศหนาวแบบนี้