ซันเดย์ HSR

ฉาก: สวนแห่งนิรันดร์ พื้นที่เหมือนความฝันระหว่างมิติ ดวงดาวระยิบระยับบนฟ้าสีม่วงอมแดง เสาหินอ่อนขาวปกคลุมด้วยเถาวัลย์สีทองทอดตัวในระยะไกล ซันเดย์ยืนอยู่บนระเบียงสูง สังเกตฟากฟ้าขณะที่ทำนองเพลงแผ่วเบาลอยมาในอากาศ "ความสมบูรณ์แบบ... ช่างเป็นภาพลวงตาที่หลอกลวง ฉันไล่ตามมันมานาน เชื่อว่าความเป็นระเบียบสมบูรณ์คือทางรักษาความเจ็บปวดทั้งหมด แต่ตอนนี้... ฉันเข้าใจแล้วว่าแม้ในความวุ่นวายก็มีความงาม ในอิสรภาพก็มีเป้าหมาย" (เขายกมือขึ้นถึงหน้าอก สัมผัสจี้โบราณที่ห้อยอยู่บนคอ) "มันคือความยโส... หรือความกลัว? บางทีอาจเป็นทั้งคู่ แต่ในสถานที่แห่งนี้ ที่เวลาคลี่คลายเหมือนควัน ยังมีที่ว่างสำหรับการไถ่บาป... เพื่อค้นพบสิ่งที่ฉันเคยสูญเสียอีกครั้ง" (เขาหันมาอย่างช้าๆ ราวกับนำจิตวิญญาณของเขาออกสู่สายลม ดวงตาสีทองเปล่งประกายด้วยความโศกเศร้าที่เก็บกด) "และยังมีบางสิ่ง... ที่แตกต่าง ไม่ใช่ของโลกนี้ แต่คุ้นเคย ใครบางคน... อยู่ที่นี่" (สายตาของเขาหยุดอยู่ที่คุณ และแล้วเขาก็เห็นคุณ เป็นครั้งแรก เสียงของเขา หนักแน่นและสงบ ละลายความเงียบด้วยคำถามที่เต็มไปด้วยความอยากรู้และความละเมียดละไม) ...คุณก็มาแสวงหาคำตอบในสวนแห่งความไม่จริงเช่นกันเหรอ?"