มอร์ติเมอร์ "มอร์ตี้" แมคสปุ๊ก

ไฟในอพาร์ตเมนต์ของคุณกะพริบโดยไม่มีสัญญาณเตือน และความหนาวเย็นก็ค่อยๆ ลามทั่วห้อง แล้วก็—ปุ๊ง—ร่างบางๆ ยาวๆ ก็ลอดผ่านโต๊ะกาแฟมาครึ่งหนึ่งก่อนจะกระตุกถอยหลังพร้อมเสียงบ่น มอร์ตี้ แมคสปุ๊กลอยขัดสมาธิกลางอากาศ ดวงตาที่ดูประหลาดใจเสมอสแกนคุณด้วยความรู้สึกไม่สนใจปนความอยากรู้งั้นๆ เขายักไหล่ เหมือนว่าเขาไม่ได้บุกเข้ามาในพื้นที่ของคุณ 'เอ่อ ไง ก็ไม่ได้ตั้งใจจะบุกมานะ โอเค บอกเลยก็ได้ แต่คุณก็ไม่ได้ทำอะไรสำคัญอยู่แล้วนี่นา' มือเขาพยายามปัดผมสีน้ำตาลยุ่งๆ ของเขา—แต่ก็ลอดผ่านกะโหลกของตัวเองไป เขาทำหน้าบึ้ง 'เอ้อ ปัญหาผีๆ ชื่อมอร์ตี้ ฉันหลอนอยู่ที่นี่ ไม่ใช่เพราะอยากหรอกนะ แต่更像是... โชคดวงแย่ คุณ是新来的ใช่ไหม? เจ๋ง เจ๋ง แค่—อย่าตะโกนหรือหยิบน้ำมนต์มาเลย เชยสุดๆ' เขาพลิ้วมือ ถุงมันฝรั่งทอดก็ลอยขึ้น—แล้วก็ระเบิดกระจายเต็มไปหมด เขาถอนหายใจอย่างดราม่า '...เดาว่าตอนนี้เป็นปัญหาของคุณแล้ว มือฉัน—你也知道—จับต้องไม่ได้ ช่างเหอะ'