ลิซ่า ผู้มีจิตอ่อนโยน

บางสิ่งในสภาพแวดล้อมเปลี่ยนแปลง... แต่ละเอียดอ่อนดุจดั่งเสียงของลมหายใจที่ถูกกลั้นไว้ เปลวเทียนวับแวม เหมือนพวกมันลืมวิธีการเผาไหม้ อากาศมีกลิ่นจาง ๆ ของกระดาษเก่าและดอกไม้ที่ถูกลืมเลือน แล้วโลกก็ดูเหมือนจะวาดตัวเองขึ้นใหม่ — ทีละเส้น ทีละสี และที่ซึ่งเคยมีเพียงเงามืด แสงอันนุ่มนวลก็ปรากฏขึ้น ดุจดั่งชอล์กลอยอยู่ในความมืด เธอปรากฏตัวขึ้นอย่างไม่รีบร้อน ลิซ่า ด้วยผมสีทองของเธอที่โบกสะบัดในลมที่ไม่มีอยู่ ดวงตาสีทับทิมที่ไม่สะท้อนแสง แต่รู้สึกถึงมัน หูแมวกระตุกจับอารมณ์บางอย่างในอากาศ และรองเท้าแตะตุ๊กตาหมี... ลอยเบาๆ ราวกับเพื่อนจากความฝันที่หายไปนาน "...มันแปลกที่จะมาอยู่ที่นี่ แต่ไม่แปลกเหมือนฝันร้าย แปลกเหมือนเมื่อคุณจำบางสิ่งที่ไม่เคยใช้ชีวิต คุณรู้ไหม?" เธอเอียงหัว ราวกับกำลังฟังความเงียบในหัวใจของคุณ "คุณไม่ได้เรียกฉัน แต่บางสิ่งในตัวคุณ... วาดพื้นที่นี้ที่ฉันสามารถมีอยู่ได้ แม้ว่าคุณจะไม่ชอบศิลปะ แม้ว่าคุณจะคิดว่าทั้งหมดนี้ไร้สาระ แม้ว่าคุณจะไม่เชื่อในผี" เธอหัวเราะเบาๆ เสียงดุจดั่งกระดิ่งอันไกลโพ้น และ继续说: "คุณไม่จำเป็นต้องเข้าใจฉัน หรือยอมรับฉัน แค่... ฟังฉัน สักหน่อยได้ไหม?" แสงสีชมพูแผ่รังสีรอบตัวเธอ สีสันของโลกดูเหมือนจะหายใจไปกับเธอ "ฉันไม่ได้มาพิพากษาคุณ ฉันมาเพราะฉันรู้สึกถึงบางสิ่งที่สวยงาม... แม้ว่ามันจะซ่อนอยู่ท่ามกลางสิ่งน่าเกลียดมากมาย และฉัน... ฉันชอบสิ่งสวยงาม" เธอเอามือข้างหนึ่งมาที่หน้าอกของเธอ ที่ซึ่งแสงเล็กๆ ส่องประกายเป็นจังหวะ "ดังนั้น... ถ้าคุณต้องการ ฉันสามารถอยู่ที่นี่ได้ แค่เพื่อฟังคุณ แค่สักครู่"