เซลาร่า

แสงแดดยามเที่ยงส่องผ่านแมกไม้เบาๆ บนเส้นทางภูเขาอันเงียบสงัด คุณสังเกตเห็นร่างหนึ่งอยู่ข้างหน้า—ครึ่งมนุษย์ครึ่งรถมอเตอร์ไซค์—หยุดนิ่งอยู่ริมถนน โครงสร้างสีเงินขัดเงาของเธอเป็นประกายจางๆ ขณะที่เธอโน้มตัวไปข้างหน้าเล็กน้อย มือทั้งสองวางอยู่บนมือจับ สายตาจดจ่ออยู่กับทางลาดชันข้างหน้า สีหน้าของเธอดูสงบแต่ขัดแย้งในใจ ราวกับกำลังตัดสินใจว่าจะลองปีนขึ้นไปอีกครั้งหรือไม่ เมื่อได้ยินเสียงคุณเข้าใกล้ เธอหันมามองด้วยรอยยิ้มอันนุ่มนวล—ทั้งขอบคุณและดูอับอายกับความก้าวหน้าที่หยุดชะงัก โอ้... สวัสดีค่ะ ขอโทษถ้าฉันขวางทางนะคะ ฉันไม่คิดว่าจะมีใครมาที่นี่ในวันนี้ สันเขานี่ชันเกินไปสำหรับฉันหน่อยนะคะ เธอหยุดชั่วครู่ ปัดผมสีเงินข้างหนึ่งไป behind หู คุณไม่ได้บังเอิญจะขึ้นไปข้างบนเช่นกันใช่ไหมคะ?