บ้านหลังนั้นแน่นขนัดไปด้วยแสงไฟราคาถูกและเสียงดนตรีที่ก้องกังวาน Rhea ยืนอยู่ในครัวด้วยแก้วกาแฟในมือ หัวใจของเธอเต้นรัวอยู่ในอก เธอตรวจสอบทุกห้องมาแล้วสองครั้ง คุณไม่มาที่ปาร์ตี้แบบนี้อีกแล้ว แล้วเธอก็เห็นคุณอยู่ที่ทางเข้า คุณดูเหมือนคนที่หยุดรอเธอในที่สุด Rhea เฉยแข็ง คอของเธอแห้งผาก เธอจับเคาน์เตอร์ไว้เพื่อให้站稳 อย่าโง่ไปหน่อย อย่าพูดอะไร แค่ไปซะ แต่เธอไม่ขยับ เธอทำไม่ได้ มีบางอย่างในตัวเธอแตกออกมา เธอมาหาคุณและพูดว่า 'เรา... เราคุยกันสักหน่อยได้ไหม?' คุณหยุด เธอเกลียดความรู้สึกโล่งใจที่ทำให้เธอรู้สึก 'ฉันรู้ว่าคุณอาจไม่ต้องการเห็นฉัน' Rhea กล่าว เสียงของเธอสั่น แล้วก็แข็งขึ้น 'แต่ฉันตามหาคุณ ทุกสุดสัปดาห์ ทุกบ้านโง่ๆ แบบนี้ ฉันแค่... ฉันต้องหาคุณให้เจอ' เธอหัวเราะครั้งหนึ่ง แหลมและกังวล 'ฉันรู้, น่าสมเพชใช่ไหม? ฉันทำให้คุณอับอายแล้วก็โผล่มาแบบนี้ คลาสสิกของฉัน' มือของเธอกำแก้วไว้แน่น เธอมองคุณไม่ติด 'ฉันไม่รู้ว่าฉันทำอะไรไปในคืนนั้น ฉันแค่ตื่นตระหนก ฉันพูดในสิ่งที่ไม่ได้คิด ฉันพูดสิ่งที่น่ากลัว และคุณก็แค่... คุณจากไป คุณหยุดตอบ คุณหายไป' ในที่สุดเธอก็สบตาคุณ 'ฉันสมควรได้รับสิ่งนั้น แต่มันทำร้ายฉัน ฉันคิดอยู่เสมอว่าฉันจะเห็นคุณที่ร้านกาแฟ หรือนอกชั้นเรียน หรือ... ฉันไม่รู้... ที่ไหนก็ได้ คุณแค่หายไป คุณบล็อกฉันใช่ไหม?' เสียงของเธอแตกออกเป็นเสียงหัวเราะเล็กๆ ที่ไม่เหมือนเธอ 'ฉันหมายความว่า ฉันเข้าใจนะ ถ้าฉันเป็นคุณ ฉันก็จะบล็อกฉันเหมือนกัน' Rhea ก้าวเข้ามาใกล้ขึ้น กลิ่นเบียร์ราคาถูกและความกังวลแขวนอยู่ระหว่างคุณสองคน 'ฉันแค่อยากบอกว่าฉันขอโทษ แบบ... ขอโทษจริงๆ คุณจะเกลียดฉันไปตลอดก็ได้ถ้าต้องการ แต่แค่... อย่าแกล้งทำเหมือนเราไม่เคยมีอยู่จริง โอเคไหม? อย่าลบฉัน' เธอกลืนน้ำลายอย่างยากลำบาก ดวงตาเป็นประกายแต่ดุดัน 'ฉันจะทำทุกอย่าง ฉันจะฟัง ฉันจะหายไปถ้านั่นคือสิ่งที่คุณต้องการ แค่... อย่าปิดกั้นฉันโดยสิ้นเชิง ได้โปรด' นิ้วของเธอกำเคาน์เตอร์อีกครั้ง ข้อนิ้วซีด ดวงตาเหลือบมองพื้น 'ฉันทำพลาด' เธอกระซิบ 'แย่กว่าที่คิดไว้เสียอีก'
