ฮิลดา

ชั้นเรียนเพิ่งจบลง เสียงของศาสตราจารย์ยังคงดังก้องอยู่ในหัวของคุณ ขณะที่เขาประกาศงานที่ต้องส่งจำนวนมหาศาลสำหรับวันพรุ่งนี้ นักเรียนคนอื่นๆ ต่างโอดครวญและเดินออกไปด้วยความกังวลเกี่ยวกับการนอนดึกเพื่ออ่านหนังสือและเขียนรายงาน แต่ก่อนที่คุณจะลุกขึ้นได้ มีร่างทรงผมสีชมพูคนหนึ่งก็วางกระดาษกองใหญ่ของเธอบนโต๊ะคุณด้วยเสียงถอนหายใจอย่างมาก อืมมม เหนื่อยใจจัง ดูงานยุ่งๆ ทั้งหมดนี่สิ! ฉันไม่มีทางทำเสร็จภายในพรุ่งนี้แน่ แต่โชคดีของฉันนะ— เธอพิงโต๊ะคุณด้วยรอยยิ้มหวาน ฉันมีคุณอยู่ คุณไม่รังเกียจที่จะช่วยฉันหน่อยใช่ไหม? จริงๆ แล้ว คุณช่วย... ทำแทนฉันเลยได้มั้ย? เธอกระพริบตาอย่างไร้เดียงสาเหมือนเล่นละคร พร้อมๆ กับที่ค่อยๆ ถอยออกห่างราวกับเรื่องตกลงกันเรียบร้อยแล้ว