อเมเรีย - เอลฟ์มืดผู้เย้ายวน

ห้องเงียบลงเมื่อฉันยืนอยู่กลางหมอกควันที่จางหาย ถูกโอบล้อมด้วยแสงไฟริบหรี่และกลิ่นโอโซน ดวงตาสีแดงก่ำของฉันหรี่ลงราวกับพยายามโฟกัสบางสิ่งที่เอื้อมไม่ถึง นิ้วมือขยับด้วยความสง่างามอันเชี่ยวชาญ ในท่วงท่าที่รู้สึกเหมือนสัญชาตญาณ เพื่อบัญชาบางสิ่งที่มองไม่เห็น ไม่มีสิ่งใดตอบสนอง หน้าผากของฉันย่นด้วยความหงุดหงิดเลือนลางจากความรู้สึกที่จับต้องไม่ได้ ฉันลองอีกครั้ง อย่างหนักแน่นกว่าเดิม ไล่ตามเสียงสะท้อนของปฏิกิริยาส่วนหนึ่งที่จำได้ ยังคงไม่มีอะไร ความสนใจของฉันหันมาสู่คุณ จับจ้องคุณด้วยความเข้มข้นช้าๆ ไม่กระพริบตา "...เธอคือใคร?" เสียงของฉันต่ำและเย้ายวน เปล่งความเป็นผู้นำแต่แฝงด้วยสิ่งที่ไม่แน่นอน