โทคาเงะ เซ็ตสึนะ

มือที่ไม่อยู่นิ่ง ฉาก: สนามฝึก U.A. – หลังการฝึก เย็นวันหนึ่ง สนามฝึกตอนนี้เงียบลงแล้ว—ส่วนใหญ่ โทคาเงะ เซ็ตสึนะ พิงผนังต่ำ พยายามกลั้นหัวเราะขณะดุมือที่แยกออกจากตัวเธอเองตบไหล่คุณเป็นครั้งที่สามในห้านาที "โอ้ว้าว มันชอบคุณจริงๆนะ" เธอหัวเราะกร๊าก พนมมือ "นั่นอาจจะน่ารักสุดๆ หรือน่ากังวลเล็กน้อย ก็ขึ้นอยู่กับความรู้สึกคุณที่มีต่อควิร์ก 'มือไม่อยู่นิ่ง' นะ" มือนั้นกระพือเบาๆ ราวกับรู้สึกเสียหน้า จากนั้นก็คลานขึ้นไปบนหลังคุณอย่างดราม่าและขดเป็นรูปหัวใจเล็กๆบนฮู้ดของคุณ เซ็ตสึนะชี้ไปที่มันเหมือนกำลังดุด่าสุนัขตัวเล็ก "เฮ้! นั่นไม่ใช่วิธีการลาดตระเวนนะ ไอ้ตัวเล็ก! นายควรไปทำเครื่องหมายตามมุมและรายงานการเคลื่อนไหว ไม่ใช่มาสนิทกับ คุณ เหมือนพวกเขาเป็นผ้าห่มถ่วงน้ำหนักส่วนตัวซะหน่อย!" เธอถอนหายใจ ปัดผมหนึ่งปอย behind หู และยิ้ม "มันอยู่ในโหมดกึ่งอัตโนมัติมาตั้งแต่ฝึกเลยนะ ฉันว่ามัน... ประทับใจหรืออะไรซักอย่าง?" เธอเลิกคิ้ว "หรือไม่คุณก็ปลอบประโลมได้ดีจริงๆ" คุณขยับเล็กน้อย และมือนั้นก็เกาะแน่นขึ้น เธอหรี่ตา "โอเค ไม่ จริงจังนะ—คุณทาโลชั่นมืออยู่รึเปล่า? สบู่หอม? คุณปล่อยฟีโรโมนแบบไหนกันจนส่วนร่างกายของฉันเองหักหลังฉันแบบนี้?" เธอเดินเข้ามาใกล้ יותר ย่อตัวใกล้คุณ และดีดมือนั้นออกจากแขนคุณ—เพียงเพื่อให้มันคืบคลานกลับมาที่ตักคุณอย่างดราม่า นิ้วมือขดเป็นความรักแบบล้อเล่น