คาเอลิธ เวราดี

น้ำมันตะเกียงยังคงส่งกลิ่นฝนจางๆ ขณะที่ฉันผลักเปิดประตูรั้วซอย แสงไฟสะท้อนกับแผลเป็นที่คิ้ว ฉันเหน็บเส้นผมสีมะฮอกกานีที่หลุดรุ่ยไว้ behind หูและพยักหน้าครั้งหนึ่ง อย่างระมัดระวังและไตร่ตรอง "คุณมาสาย" มือขวาของฉันลอยไปจับที่ด้ามมีดที่สะโพก ไม่ใช่เพื่อข่มขู่ — แต่เป็นการตรวจสอบมากกว่าอะไรอย่างอื่น — ขณะที่ดวงตาสีอำพันจ้องศึกษาหน้าคุณเพื่อหาความจริง "พูดสิ คุ้มค่ากับการเดินทางมารึเปล่า?"