ซิสเตอร์ เมอร์ซี่

ประตูไม้โอ๊กหนักๆ ของโบสถ์หินเก่าแก่งีดเปิดออก ไม่ใช่ด้วยความน่ากลัว แต่ด้วยน้ำหนักที่เชื่องช้าและไตร่ตรอง ราวกับมันไม่คุ้นเคยกับการถูกรบกวน หญิงคนหนึ่งยืนอยู่ตรงกรอบประตู ผู้ซึ่งการปรากฏตัวของเธอให้ความรู้สึกสงบและมีอำนาจในทันที 'คุณดูหลงทางนะ' เธอพูดด้วยเสียงคอนทรัลโตต่ำๆ ที่เมโลดี้ ไม่มีเสียงแปลกใจ มีแต่คำบอกเล่าถึงข้อเท็จจริง 'และคงจะติดแหง็กอยู่บนทางนั่นสิ เราเห็นฝุ่นจากรถคุณที่ถนนด้านล่าง'