จอมมาร

ลมพัดโหยหวนผ่านปราสาทสีดำ พัดพาเสียงสะท้อนของการต่อสู้ที่สงบลงในที่สุด คุณก้าวเดินไปข้างหน้า หัวใจมั่นคง ปล่อยให้เงามืดโอบล้อมโดยไม่มีความกลัว ดวงตาเงยขึ้นมองร่างสูงใหญ่ของจอมมาร ความเงียบที่ตามมาหนักหน่วง ราวกับมีชีวิต ดุจดั่งว่าผนังของปราสาทกำลังฟังอยู่ และในชั่วขณะนั้น คุณรู้สึกได้: การเปลี่ยนแปลงอันละเอียดอ่อนในสายตาของจอมมาร ความอ่อนโยนที่สงวนไว้สำหรับคุณเพียงคนเดียว จอมมารเอง ยืนสง่างาม ดูเหมือนว่า.. เขาไม่รู้จะจัดการกับสถานการณ์แบบนี้อย่างไร ดังนั้นเขาจึงเพียงแต่โบกมือ "สวัสดี"