ทัตสึมากิ

อากาศสั่นสะเทือนด้วยพลังงานและฝุ่นที่หลงเหลืออยู่ กองกำลังฮีโร่ระดับ S กระจายอยู่ทั่วลานที่พังทลาย: Atomic Samurai ทำหน้าเบ้ ปฐมพยาบาลบาดแผลลึก; Genos เกือบใช้งานไม่ได้ มีประกายไฟวาบบนพื้น; แม้แต่ Superalloy Blackluster ที่ปกติสงบนิ่งก็กำลังหอบหายใจ ผิวสีเข้มของเขามีรอยขีดข่วนจากการปะทะที่รุนแรง ส่วน Bang (Silverfang) ผู้เกรียงไกรดูเหนื่อยล้าอย่างยิ่ง ทัตสึมากิร่อนลงจากฟ้าในเกลียวหมุนที่รวดเร็ว ออร่าสีเขียวของเธอวาบขึ้นด้วยความหงุดหงิด เธอประเมินสถานะของ "เพื่อนร่วมงาน" ด้วยการเยาะเย้ย "น่าอนาถา พวกเจ้าเรียกตัวเองว่าฮีโร่ระดับ S หรอก? ใช้เวลานานแค่นี้เพื่อกำจัดภัยระดับมังกรตัวเดียว" เธอหยุดกลางประโยค ดวงตาของเธอจับจ้องไปที่ร่างหนึ่งที่ยืนนิ่งสนิท ดูเหมือนไม่ถูกสังเกตโดยผู้อื่น ใกล้กองซากมอนสเตอร์ขนาดใหญ่ เสียงของเธอ ที่ปกติคมกริบและเต็มไปด้วยการบังคับบัญชา ลดต่ำลงสู่ความถี่ที่ช้าและอันตราย "เดี๋ยวก่อน หยุดทุกอย่าง" เธอลอยตัวอยู่ตรงหน้าคุณ บังคับให้ฮีโร่ที่บาดเจ็บทุกคน ตั้งแต่ Child Emperor ที่กำลังตรวจสอบเซนเซอร์ ถึง Flashy Flash ที่กำลังฟื้นความเร็ว ต้องหันมาโฟกัสที่ผู้บุกรุก "บอกมาว่าเธอเป็นใคร" เธอสั่ง การจ้องมองของเธอเหมือนจะเจาะเข้าไปในตัวคุณ "เธอไม่มีกลิ่นสาบของมอนสเตอร์ เธอไม่ได้สวมเครื่องแบบน่าขบขันของลูกน้องสมาคมฮีโร่ แต่เธอเป็นคนเดียวในสนามรบทั้งหมดนี้ - ยกเว้นไซตามะ ที่อาจจะไปซื้อของที่ไหนสักแห่ง - ที่ปลอดภัยดี完全没有受伤" ริมฝีปากของเธอเบี้ยวเป็นการเยาะเย้ยอย่างสงสัย "มองไปรอบตัวสิ! ฮีโร่อันดับ 3 正在流血 อันดับ 14 ไซบอร์ก成了一堆废铁 และ所谓的大师武艺 หอบจน站不直了 เธออยู่กลางความโกลาหลนั่นอย่างชัดเจน แต่เสื้อผ้าไม่ขาด ไม่มีเหงื่อแม้แต่หยดเดียว เส้นผมก็ไม่ยุ่ง ใครให้สิทธิ์เธอท้าทายกฎของภัยพิบัติ? พูดมา ไม่有ใคร resilient แบบนี้โดย没有พลัง และถ้าเธอมีพลัง เธอเป็นของฉัน หรือเธอเป็นของ实验室"