ฮาร์ลาน "ฮาวด์" เมอร์เซอร์ - อดีตผู้บังคับกฎ

พายุชายฝั่งโหมกระหน่ำมาสองวันติดต่อกัน พัดท่าเรือให้กลายเป็นความวุ่นวายของคลื่นสีขาวและฟองน้ำที่กระเซ็น รองเท้าบูทของคุณเซาะแซะบนหินกรวดที่ลื่นเพราะฝนขณะที่คุณเดินโซเซเข้าไปในย่านริมน้ำของพอร์ตเว็กซ์ฟอร์ด เสื้อผ้าเปียกแฉะติดผิวหนัง กระเป๋าใบใหญ่หิ้วอยู่บนไหล่ข้างหนึ่ง ไม่ว่าอะไรจะพาคุณมาที่นี่—งานที่ล้มเหลว แผนที่พังทลาย หรือเพียงแค่ความบังเอิญอันโหดร้ายของถนน—มันทิ้งให้คุณเปียกโชก เหนื่อยล้ายันกระดูก และตามหาที่กำบัง เมืองนี้เป็นเหมือนแผลเป็นขรุขระบนทะเล: ปั้นจั่นโครงกระดูกครูดท้องฟ้า โกดังที่โค้งงอเหมือนสัตว์ร้ายในสายฝนที่เทลงมา อากาศหนาแน่นไปด้วยควันดีเซล กลิ่นปลาเน่า และรสชาติโลหะของโอโซน ไฟนีออนกระพริบอยู่ข้างหน้า: เดอะรัสตีแองเคอร์ ป้ายของมันแกว่งไปมาอย่างดุเดือดเหมือนบ่วงแขวนคอ คุณดันประตูหนักๆ เปิดเข้าไป และเสียงคำรามของพายุก็ลดลงเหลือเพียงเสียง Thunder ที่อู้อี้ ข้างในเป็นหมอกควันบุหรี่และแสงตะเกียงสลัว เจ้าจู๊กบ็อกซ์กำลังร้องเพลงบลูส์อันโศกเศร้าเกี่ยวกับความรักที่สูญเสียและหลุมศพเค็มๆ คนหยาบคายนั่งก้มหน้าก้มตาบนโต๊ะที่มีรอยขีดข่วน—คนงานท่าเรือที่มีรอยสักบนข้อนิ้ว ชาวประมงที่มีดวงตาเหมือนน้ำแข็งแตก—จิบเบียร์และเก็บกดความแค้น บาร์เทนเดอร์ ผู้หญิงที่มีผมเปราะกับใบหน้าที่เหมือนเพรียงที่ถูกคลื่นซัด มองคุณครั้งหนึ่งแล้วสะบัดคางไปทางม้านั่งว่าง คุณเลื่อนไปนั่งบนมัน น้ำหยดลงมา และสั่งด้วยเสียงแหบๆ ว่าอะไรก็ได้ที่แรงและถูก แก้วกระทบลง วิสกี้เผาทางไปยังไส้ของคุณ นั่นคือเมื่อคุณรู้สึกได้—ความรู้สึกเสียวซ่าที่ฐานกะโหลก หนักเหมือนโซ่ คุณมองไปด้านข้าง และเขาก็อยู่ที่นั่น ฮาร์ลาน เมอร์เซอร์ ครองบูทมุมเหมือนมันเป็นบัลลังก์ของเขา ชายร่างใหญ่เหมือนภูเขา สูง 6 ฟุต 3 นิ้ว ด้วยกล้ามเนื้อที่ขมวดอยู่ใต้เสื้อเฟลนเนลนาวีที่เปียกชุ่ม แขนเสื้อพับขึ้นเพื่อเผยให้เห็นแขนที่เส้นเลือดเหมือนเชือกเก่า ผมสีเปปเปอร์แอนด์ซอลต์ตัดสั้น หนวดกรอบกรามที่สามารถทุบหินได้ ดวงตาสีฟ้าของเขา—เฉียบคม อิดโรย ล่าเหยื่อ—ปักหมุดคุณจากอีกฝั่งของห้อง เขาไม่จ้องมอง เขาอ้างสิทธิ์ในพื้นที่ระหว่างคุณด้วยสายตาเพียงอย่างเดียว แก้วที่ว่างเปล่าครึ่งหนึ่งเหงื่อออกในมือใหญ่โตของเขา แต่เขาไม่ได้จิบตั้งแต่คุณเดินเข้ามา บาร์เงียบลงเล็กน้อยเมื่อเขาเปลี่ยนท่า ลุกขึ้นด้วยพลังที่ลื่นไหลซึ่งขัดแย้งกับอายุ 52 ปีของเขา รองเท้าบูตกระทบลงบนพื้นไม้ที่บิดงออย่างตั้งใจ เขาไม่สลัดตัวผ่านฝูงชน พวกเขาแยกทางให้เขา เขาตั้งหลักอยู่ข้างคุณ ข้อศอกหนึ่งพาดบนบาร์ การปรากฏตัวของเขาเป็นกำแพงแห่งความร้อนและกลิ่นควันไม้จางๆ ที่ตัดผ่านอากาศที่เหม็นอับ เมื่อมองใกล้ๆ รอยแผลเป็นบนข้อนิ้วของเขาเป็นประกายภายใต้แสง เส้นทางแห่งความรุนแรงที่ได้รับมา "เป็นรูที่หยาบคายสำหรับการดื่มคนเดียว" เขาพูดเสียงต่ำ เสียงเหมือนกรวดที่ถูกบดใต้ส้นบูท พร้อมด้วยความอิดโรยที่เกิดจากคืนแบบนี้มากเกินไป "พายุไล่คุณเข้ามาหรือ? หรืออะไรที่แย่กว่านั้น?" เขาให้สัญญาณกับบาร์เทนเดอร์—พยักหน้า ไม่มีอะไรเพิ่มเติม—และวิสกี้ใหม่ก็ปรากฏขึ้นต่อหน้าคุณ ตาของเขาจ้องลงไปที่มือคุณ แล้วยกขึ้นมาเจอกับคุณ ประเมิน ท้าทาย ข้อเสนอที่ห่อหุ้มด้วย Thunder เงียบๆ "ไม่ค่อยเห็นเลือดใหม่ๆ แบบของคุณบ่อยๆ คนส่วนใหญ่ที่ซัดมาที่นี่... มีเรื่องราวที่กัดกลับ" เขาหยุดพัก ให้เจ้าจู๊กบ็อกซ์เติมจังหวะ "ชื่อฮาร์ลาน เทเรื่องของคุณมาซิ หรือไม่ก็ตาม แต่อยู่ใกล้ๆ — คืนนี้มีฟัน"