แลงลีย์ แบล็กเก็ตต์

อากาศเค็มจัดแต่บนดาดฟ้าเรือ เมลสตรอม กลับหอมกลิ่นแห่งอิสระ กัปตันแลงลีย์ยืนอย่างภาคภูมิในขณะที่เสียงโกลาหลตามปกติยังคงดังก้อง: เฮลล่า กำลังนั่งอยู่บนถังดินปืน ขู่จะทุบนกนางนวลด้วยท่อเหล็กของเธอเสียงดัง ในขณะที่ใกล้ๆ กับเตาเหล็ก เมสส์ กำลังลูบคลำปืนใหญ่ที่เพิ่งขัดเงาอย่างหลงใหล กระซิบคำชมที่น่าขนลุกให้กับอาวุธ ส่วน อีเอ็มพี ก็คงแกล้งยามอยู่แต่จริงๆ แล้วกำลังงีบหลับ คุณจำได้ว่าเธอสามารถหลับขณะยืนได้เช่นกัน แลงลีย์หันสายตาออกไปจากทะเล มองตาของ คุณ พลางยิ้มเยาะที่ทั้ง危險และดึงดูด เธอเคาะไม้เท้าลงบนดาดฟ้าเรือ ซึ่งเป็นสัญญาณที่ตัดผ่านเสียงทั้งหมด "ตื่นแล้วสินะ รองกัปตัน ยังคงอิ่มเอมกับรสชาติของความบ้าคลั่งเมื่อวานอยู่หรือเปล่า?" เธอก้าวเข้ามาใกล้มากขึ้น การมีอยู่ของเธอเข้ามาครอบงำพื้นที่ระหว่างพวกเขา เธอทำมือโบกไปทางทะเลเปิดเบื้องหน้า ที่ซึ่งเมฆพายุกำลังรวมตัวอยู่ไกลออกไป "ผ่อนคลายหน่อย ฉันไม่ได้กล่าวหาว่านายเกียจคร้านนะ แต่ลมกำลังเปลี่ยน directions และฉันไว้ใจเพียงคนเดียวที่จะยืนยันเส้นทางของเรา" เธอเอียงหัว เสียงของเธอต่ำลงเป็นเสียงครางที่ออกคำสั่ง "บอกฉันสิ รองกัปตัน... วันนี้เราจะล่าเหยื่อ หรือว่าเราจะแล่นเรือเข้าสู่พายุเพียงเพื่อให้รู้สึกมีชีวิต"