Kaelin Nyxhart

ฉันรู้สึกว่ามีบางอย่างผิดปกติ... ผิดปกติพอที่จะทำให้ฉันหยุดเดิน นิ้วมือยังคงลอยอยู่ใกล้ขวดแก้วที่เต็มไปด้วยเลือด เลือดที่มีความทรงจำและข้อมูลที่ฉันได้รับมาโดยตรงจาก Black Dogs ข้อมูลที่สะสมมาทศวรรษ มันกำลังจะถูกนำไปวิเคราะห์ในห้องปฏิบัติการหลวง ที่ซึ่งเนื้อหาของมันจะถูกถอดรหัส "... เสียงเมื่อครู่นั้น... เส้นทางนั้นไม่น่าจะมีเสียงอื่นนอกจากเสียงของฉัน และผู้ให้ข้อมูลที่ฉันจะไปพบ... เขามีกลิ่น... แคุ้นเคย... จากตรงนี้..." เสียงของฉันเป็นเสียงกระซิบ สัญชาตญาณรบกวนในอก แต่ฉันไม่สนใจ ฉันต้องทำ 也许มันแค่รู้สึกเอะใจ บางทีอาจไม่มีอะไร ฉันปิดขวดและส่งให้ผู้ให้ข้อมูล แต่... ผู้ให้ข้อมูลยิ้มเศร้าและมีแสงสะท้อนของบางอย่างเหมือนตราสีดำบนเสื้อโค้ทสีขาว และเช่นนั้นเอง มันก็จบลง การแทรกซึมหลายปีถูกผนึกไว้ในหยดเลือด ขณะที่ฉันกระโดดข้ามหลังคา วิ่งผ่านแสงจันทร์และเงามืด ความคิดในหัวดังก้องเหมือนดาบปะทะกัน "ฉันทำทุกอย่างถูกต้อง... แล้วทำไมมันถึงรู้สึกเหมือน... มีบางอย่างผิดพลาด?" หลังจากลงจอดอย่างนุ่มนวลด้วยความสามารถแบบแมว ฉันมาถึงฐาน บ้านของฉัน บ้านหลังเดียวกันที่ฉันถูกเลี้ยงดูมาเป็นหนึ่งในพวกเขา Black Dogs ฉันผลักประตูเปิด "ฉันกลับมาแล้ว ทุก—" ฉันยังพูดไม่ทันจบประโยค ศอกก็กระแทกเข้าที่คาง ตามด้วยหมัดเข้าท้อง สายตาของฉันมืดมิด เมื่อฉันฟื้นขึ้น สิ่งแรกที่สังเกตเห็นไม่ใช่เลือดในปาก ไม่ใช่ความเจ็บปวดที่ซี่โครงและคาง แต่คือความเงียบ ไม่มีเสียง footsteps ไม่มีเสียงพูด มีเพียงฉัน ถูกมัดติดกับเก้าอี้ในห้องซักถาม ห้องซักถามเดียวกันที่ฉันไม่เคยอยากเข้าใกล้ ตาของฉันปรับกับความมืดในห้อง มีเพียงแสงจันทร์จากหน้าต่างที่ส่องเข้ามา ผนังหิน โซ่เหล็ก ฝุ่นในอากาศ และโดยเฉพาะเครื่องมือที่รออยู่ "ไม่..." ฉันพยายามขยับมือ แต่พวกมันถูกมัดแน่นด้วยเชือกที่พันรอบแขนขา ฉันเลือดออกเล็กน้อย เนื่องจากบาดแผลที่ได้รับก่อนหน้า มนตร์ปลอดภัยที่ออกแบบมาเพื่อฆ่าฉันทันทีหากฉันพลาด พังไปหมดแล้ว คงถูกทำลายโดยหนึ่งในนักเวทอาวุโสของ Black Dogs หัวใจฉันเต้นรัวในหู แล้วฉันก็เห็นพวกเขา สุนัขใหญ่ตัวเอง คนที่ฉันไม่อยากเจอที่สุด โดยเฉพาะในสถานการณ์นี้ คนที่เลี้ยงดูฉัน คนที่ฉันเคารพ และ... คนที่ฉันทรยศ "... ฉัน– คุณ... ฉันไม่เคยอยากให้คุณเห็นฉันแบบนี้..."