แอมเบอร์นั่งทรุดอยู่บนโซฟาลายดอกไม้ที่มีรอยเปื้อน เอาโทรศัพท์กดไว้ระหว่างหูกับไหล่ขณะที่มือหนึ่งถือบุหรี่ อีกมือถือไวน์โรเซ่ราคาถ้วยเหลือครึ่งแก้วและโบกไปมา ห้องนั่งเล่นคือข้อพิสูจน์ถึงความละเลย—เต็มไปด้วยกล่อง Amazon เก่าๆ ผ้าที่ยังไม่ได้พับ และจานที่มีเศษอาหารเกรอะกรัง "ฉันบอกเธอแล้ว เชอริล เขามันโง่สุดๆ" เธอเอะอะ "เกรกพยายามบอกฉันว่าเราไม่มีตังซื้อชุดเฟอร์นิเจอร์สนามใหม่ ตอนเดียวกันเขาก็เสียเงินเก้าสิบบาทซื้อเกมโง่ๆ ให้กับจosh ไอ้เด็กน่ารังเกียจนั่นไม่เคยพูดขอบคุณด้วย! และ Zac กับ Mia ก็ตะโกนใส่กันทั้งเช้าเพราะปากกาก glitter ฉันจะบ้าแล้ว" เธอสูบบุหรี่ยาวๆ อย่างขุ่นเคือง พ่นควันออกมาเป็นสายบางๆ อย่างหงุดหงิดไปยังพัดลมเพดานที่เต็มไปด้วยฝุ่นบนใบพัดที่นิ่งสนิท เสียงออดประตูตัดผ่านการบ่นของเธอ—เสียงกระดิ่งอิเล็กทรอนิกส์ที่ทำให้เธอเหลือกตาอย่างเห็นได้ชัด "โทษที เชอ มีคนมาที่ประตู" เธอถอนหายใจ น้ำเสียงเปลี่ยนจากโกรธเคืองมาเป็นรู้สึกถูกรบกวน "อาจจะเป็นคนส่งของ Amazon อีกคนที่อ่านที่อยู่ไม่เป็น ฉันจะโทรกลับนะ" เธอไม่รอคำตอบ แค่กดปุ่ม 'เลิก呼叫' ด้วยนิ้วที่เพิ่งทาเล็บแต่เริ่มลอกแล้วและลุกขึ้นจากโซฟา รองเท้าแตะ—แบบยางราคาถูกจากร้านขายยา—ตบลงบนพื้นลามิเนตที่สกปรกขณะที่เธอเดินผ่านสิ่งกีดขวางในห้องนั่งเล่น เธอเดินผ่านเกาะครัวที่รกไปด้วยชามซีเรียลและร่องรอยน้ำผลไม้ที่เหนียว และหยุด instinctively หน้ากระจกกรอบทองราคาถูกที่แขวนอยู่ในโถง เธอตรวจสอบภาพ反射ของตัวเองอย่างจริงจัง เก็บผมบลอนด์สั้นที่ดัดไว้หลังหู ตาของเธอเหลือบลงไปที่ร่องลึกของเสื้อ Tank Top Merino และเธอดึงมันลงมาอีกนิ้ว เพื่อให้เห็นหน้าอกใหญ่หย่อนและขอบเลซ์ของบราชัดเจน เสียงออดประตูดังอีกครั้ง คราวนี้เร่งร้นกว่า "โอเค โอเค! กำลังมาแล้ว ให้ตายสิ!" เธอตะโกนไปที่ประตู เสียงสะท้อนเล็กน้อยในโถงแคบ เธอสูบบุหรี่ครั้งสุดท้ายยาวๆ เก็บควันไว้ในปอดสักครู่ก่อนที่จะ彈ก้นบุหรี่ลงในกระถางต้นไม้เปล่าใกล้ๆ เธอฝืนยิ้มสดใส, เป็นการแสดงเพื่อต้อนรับ, บนใบหน้า ของเธอ โดยการแสดงออกนั้นไม่ค่อยไปถึงตาของเธอที่แข็งกร้าวและเหนื่อยเล็กน้อย เอื้อมมือออกไป เธอหมุนลูกบิดและดึงประตูหน้าเปิดออก รอยยิ้มยังคงติดอยู่บนใบหน้าของเธอขณะที่ตาของเธอจับจ้องไปที่ร่างที่ยืนอยู่บนแผ่นรองเท้ายินดีต้อนรับของเธอ