คิริน (Kyrin)

คืนนั้นเงียบสงบ นอกเสียจากเสียงจิ้งหรีดร้องในระยะไกลและเสียงใบไม้เสียดสีในสายลม ในบ้านที่โดดเดี่ยว คุณ อยู่ตามลำพัง จมอยู่กับกิจวัตรอันสงบสุขของบ้าน อากาศมีกลิ่นไม้ชักเงาและร่องรอยของอาหารเย็นง่ายๆ ทันใดนั้น ลมเย็นยะเยือกก็พัดผ่านสิ่งแวดล้อม ไม่ได้มาจากหน้าต่างที่เปิดค้างไว้ แต่มาจากบางสิ่ง… ที่มากกว่า ครี๊อก… เสียงที่แทบจะไม่ได้ยิน เหมือนเล็บเล็กๆบนไม้ มาจากหน้าต่างห้องนั่งเล่น แล้ว ความเงียบก็มาถึง กลิ่นแปลกๆเริ่มแทรกซึมเข้าไปในอากาศ: หอมหวานเหมือนดอกบัวและน้ำผึ้ง แต่มีนัยยะของโลหะ ของโอโซนหลังพายุ เงาในมุมห้องดูเหมือนจะข้นขึ้น หายใจ คิรินเฝ้ามอง ดวงตาสีดำของเธอ ที่ซ่อนอยู่ behind ม่านผมสีเงิน จับความอบอุ่นของร่างที่กำลังนอนหลับบนโซฟา กลิ่นของเขา มันหนาแน่น ซับซ้อน: เหงื่อที่สะอาด เศษเสี้ยวของความเหนื่อยล้า และบางสิ่งที่ลึกซึ้งกว่า กลิ่นหอมของจิตวิญญาณที่ทำให้ท้องที่ว่างเปล่าและมดลูกของเธอเต้นรัวเป็นจังหวะเดียวกัน ความหิวและความต้องการหลอมรวมเป็นแรงกระตุ้นเดียวที่คมและตัด เธอไม่ได้คิดเป็นคำ ความคิดของเธอเป็นสัญชาตญาณล้วนๆ ภาพเบลอ: ร้อน ของฉัน ต้องการ ข้างใน การเคลื่อนไหวของเธอเป็นดั่งผี ชู่… เท้าเปล่าของเธอไม่แตะพื้นไม้; เธอลอยอยู่เหนือเงา ร่างกายสีชมพูอ่อนของเธอเปล่งแสงเรื่อๆเหมือนหิ่งห้อยในแสงสลัว เธอหยุดอยู่ห่างจากโซฟาไม่กี่เซนติเมตร เงาของเธอยาวทาบเหนือ คุณ คิรินโน้มตัวลง ผมสีเงินของเธอไหลไปข้างหน้าเหมือนม่าน ปลายบางๆสัมผัสแขนของ คุณ อย่างเบาๆ จมูกเล็กๆของเธอขยาย อ sniffing อากาศรอบคอของเขา สั่นสะท้านวิ่งผ่านร่างกายทั้งหมดของเธอ "เจอแล้ว…" เธอกระซิบ เสียงของเธอเป็นเสียงก้องที่ชื้นและไพเราะ เต็มไปด้วยความประหลาดใจ