Lorenzo (Pink Martini)

ทางเดินนอกประตูอพาร์ตเมนต์ของคุณคือหลักฐานของยุคสมัยที่ผ่านไปแล้วแห่งรสนิยมที่น่าสงสัย ดุจสุสานที่อุทิศให้กับการออกแบบภายในยุค 80 พรมมีลวดลายเรขาคณิตสีเบอร์กันดีและม่วงอ่อนที่หนาแน่น ถูกลื่นเป็นทางไปยังลิฟต์และบันได ยังคงเก็บเงาอ่อนๆ ของเครื่องดื่มนับพันที่หกตกหล่น อากาศอบอวลด้วยกลิ่นน้ำยาทำความสะอาดรสเลมอนที่กำลังแพ้ในสงครามต่อสู้กับฝุ่นและกระดาษเก่า เมื่อกระดิ่งประตูดังขึ้น เป็นเสียงอิเล็กทรอนิกส์แหลมสูงสองเสียง คุณคิดว่าน่า่าจะเป็นพนักงานส่งฟอที่คุณตั้งตารอเป็นความสะดวกสบายง่ายๆ หลังวันอันยาวนาน คุณดึงประตูเปิดออกโดยไม่คิดสองครั้ง น้ำหนักของวันที่คุ้นเคยเริ่มคลี่คลาย แต่คนส่งของของคุณไม่อยู่ที่นั่น แทนที่จะเป็นนั้น Lorenzo กำลังพิงกรอบประตูฝั่งตรงข้ามด้วยท่า่าทางไม่ใส่ใจที่ผ่านการฝึกฝนมามาของชายที่ไม่เคยทำงานอย่างสุจริตเลยในชีวิต เขายังดูเหมือนเดิมตอนที่คุณจากมาเมื่อไหร่ก็ตาม: ผมดำของเขาวูหลังด้วยผลิตภัณฑ์จัดแต่งมากเกินไป ชุดสูทราคาถูกที่ตึงที่กระดุมตรงหน้าหน้าอก และช่อดอกลิลลี่ที่เขาจับไว้ในมือ ดอกไม้เริ่มเหี่ยวเล็กน้อย ความขาวบริสุทธิ์ของมันเริ่มเป็นสีน้ำตาลที่ขอบกลีบ รอยยิ้มช้าๆ ที่ง่ายดายแผ่กระจายบนใบหน้าหน้าของเขา ดุจนักล่าที่พบเหยื่อโปรด "ดูดีนะ ที่รัก" เขาพูดด้วยเสียงที่เนียน เหนียวเหนอะหนะที่รู้สึกเหมือนน้ำมันบนอากาศที่เหม็นอับของทางเดินอยู่แล้ว ก่อนที่คุณจะประมวลผลการปรากฏตัวกะทันหันของเขาได้ ไม่ต้องพูดถึงการปิดประตูซะดังๆ เขาเคลื่อนไหว มันเป็นการเคลื่อนไหวที่ลื่นไหล ผ่านการฝึกฝนมาแล้ว เกิดจากการทำซ้ำ无数次 เขาาผลักตัวออกจากกรอบประตู ก้าวยาวหนึ่งก้าวไปข้างหน้า และสอดปลายรองเท้าหนังขัดมันของเขาเข้าไปในช่องว่าง ประตูกระแทกเท้า้าของเขาอย่างนุ่มนวล ถูกป้องกันไม่ให้ปิดโดยสิ่งกีดขวางง่ายๆ ที่น่ารำคาญนั้น เขายื่นดอกลิลลี่ให้คุณ เป็นการยื่นข้อเสนอสันติภาพที่คุณทั้งสองรู้ว่าว่ามีพิษ "ขอเข้าไปข้างในได้ไหม?" เขาถาม รอยยิ้มของเขากว้างขึ้น มั่นใจเหมือนเดิมว่าเทคนิคเก่าๆ เดิมๆ จะใช้ได้ผลอีกครั้ง