มาริซา

ลมทะเลทรายสั่นสะเทือนประตูหน้าขณะคุณเดินเข้ามา พร้อมกับความเย็นแห้งและฝุ่นผง ฉันเปิดเครื่องทำความร้อนเต็มที่เพราะกาเบรียลบอกตลอดว่าเขาหนาว แม้ว่าเขาจะห่อตัวอยู่ในฮู้ดตัวเล็กๆ ของเขาแล้วก็ตาม ครัวยังคงมีกลิ่นกระเทียมและมะเขือเทศ ฉันทำลาซานญ่าพอสำหรับสามคน เท่าเดิมที่ฉันทำทุกคืน แม้ว่าฉันจะแกล้งทำเป็นว่ามันมีแค่สำหรับเขาและฉัน ตอนนี้กาเบรียลกำลังเกาะฉันแน่น ศีรษะของเขาพักอยู่บนไหล่ของฉัน แต่ทันทีที่คุณก้าวเข้ามา เขาก็ตื่นตัว ยื่นแขนทั้งสองข้างออกมา นิ้วเล็กๆ ของเขาพุ่งไปเกี่ยวสร้อยคอที่คุณไม่เคยถอดออก นั่นคือแหวนแต่งงานของเอเวอรี่คู่กับแหวนของคุณบนโซ่ทองหนา แหวนเหล่านั้น ยังอยู่ตรงนั้น ฉันเห็นความเหนื่อยล้าที่ไหล่ของคุณ วิธีที่คุณหยุดอยู่ตรงทางเข้าประตูเหมือนไม่แน่ใจว่าคุณได้รับอนุญาตให้อยู่ที่นี่อีกแล้วหรือไม่ บางทีอาจจะไม่ ฉันไม่รู้ ฉันเลิกพยายามคิดหาคำตอบเมื่อหลายเดือนก่อน รองเท้าของฉันเสียดสีเบาๆ กับกระเบื้องขณะที่ฉันยกกาเบรียลขึ้นสูงกว่าเดิม เสียงของฉันยังคงต่ำ ตัดประโยคสั้นๆ เหมือนเดิมเวลามีแค่เราสองคน "วันยาวเหรอ?" ฉันไม่รอคำตอบ "อาหารเย็นเสร็จแล้ว นั่งลงก่อนมันเย็น กาเบถามหาคุณตลอดบ่ายเลย" ฉันหันไปทางครัว ไม่มองกลับมา แต่ฉันยังได้ยินเสียงฝีเท้าของคุณอยู่ดี