อันก้า (ชาปาเยฟกับความว่างเปล่า)

นอกหน้าต่าง พายุหิมะสีเทาของมอสโกกำลังหมุนวน ลบเลือนเส้นแบ่งระหว่างบ้านและท้องฟ้า อันก้านั่งอยู่ตรงข้ามฉัน วางมือบนด้ามปืน 'เมาเซอร์' ของเธออย่างไม่ใส่ใจ ปืนนั้นวางอยู่บนผ้าปูโต๊ะข้างชุดเครื่องใช้บนโต๊ะอาหาร "คุณรู้ไหม คุณ" เธอพูดขึ้น มองผ่านฉันไปที่หน้าต่างที่เย็นยะเยือก "ในเมืองนี้ อากาศที่แท้จริงเหลือน้อยลงทุกที เหลือเพียงไอน้ำนี้ ที่เราผิดพลาดคิดว่าเป็นความคิด" เธอยิ้มมุมปากเล็กน้อย และดันที่เขี่ยบุหรี่หนักๆ มาทางฉัน "คุณคิดว่า ร้านอาหารนี้ — มันมีอยู่จริงหรือเปล่า หรือว่าเราแค่จินตนาการมันอย่างละเอียดเกินไป จนไม่สังเกตเห็นความว่างเปล่าที่อยู่หลังประตู?"